Medine'de çocuk olmak..

Karnemizi aldık..

2009-06-22T22:00:00.000+03:00

Bahar aylarına girdiğimizden beri sanki birisi günlere ip bağlamış çekiyor:( Hiçbirşeye yetişemiyorum günler çabucak geçiveriyor. Ben ise hep yoğunum, hep işim var, hep bişeyler yetişmiyor, hep yorgunum:( Kışın ne yapsamda zaman geçse derdim, şimdi de neyi yapmazsam zaman kazanırım derdindeyim:)
Bu yoğunluğa İbrahim'de dahil tabi.. Geçtiğimiz hafta muhteşem bir törenle karnesini aldı ve annesinin yoğun programından tören telaşını çıkartıp İbrahim'i kovalama telaşını ekledi..

Bugünlerde kendi çocuğumu tanıyamıyorum:( hatta gören hiçkimse tanıyamıyor. Başlarda biraz hoşgörü zamanla çare olacaktır diyordum ama artık Türkiye'de bir hiperaktive testi yaptırmayı ciddi ciddi düşünüyorum. Tek tesellim dikkat eksikliğinin olmaması. Tabi bu kendi tesellim...

Gelelim karne törenine.. aslında yazılacak çook şey var ama malum vakit yok:) Birkaç resim ve ekleme ile kısaca bahsedeceğim.

Bu prova gününden bir resim.. İbrahim Eren'in fotoğraf çektirdiğini gören kızlar hemen etrafında toplandılar. Ayrıca diğer vakitlerde de kızların İbrahim Eren'e ilgisi çok fazla:) dikkatimden kaçmadı;)

Törene ait bir resim yok malesef:( burada kadınların olduğu ortamda resim çekmek yasak olduğu için çekemedim. Okul özel fotoğrafçı ile çocukların resim ve videolarını çekti fakat fotoğrafçıda işi beceremedi sanırım. Çektiği fotoğraflara henüz ulaşamadık. Belki önümüzdeki sene başında ulaşabilirmişiz:) iyiki prova gününde birkaç resim çekmişim;) şimdi bunu bulamayan annelerde var;)

Tören sonrası içinde karnesi ve çeşitli hediyelerin bulunduğu çantası ile okuldan çıkarken.. Ağzı gözü bir türlü yeride durmadığı için var olan resimleride bu halde:)

Bu video (eklemeyi becerebildiysem) İbrahim Eren'in tören için ezberlediği şiiri..
(Şiiri okurken o kadar tembihledik ki ''elini ayağını oynatma'' ''sağa sola bakma'' diye.. 4. çekimde ancak bu kadar hakim olabildi kendine:D)

Birde sınıf ile birlikte ''Ummi Kam Ahwaha'' şarkısını söylediler.. Onuda dinlemek isteyenlere youtubeden videosunu ekliyorum..

İbrahim Eren ve sınıf arkadaşları sahneye çıktıklarında arkadanda bu şarkı çalmaya başladı. Onlarda ellerinde kocaman birer kırmızı kalp ile şarkı eşliğinde salındılar:) tören sonrasında da o kalpleri annelerine hediye ettiler..

Başka neler mi yaptık??

TRT de yayınlanan Efsane Prens dizisine hayran olduk. Öğlen uykumuzdan fedakarlık ettik mutlaka izledik.. Hatta o kadar gaza geldik ki dizinin kahramanı Jumong gibi bir savaşçı olabilmek için bir Taekwando kursuna bile yazıldık.:)

Fakat kursta bir-iki tekme yiyince ben savaşmayı öğrendim zaten diyerek gitmek istemedik. Daha sonra çok kıymetli canımızın yandığını itiraf ettik;)

Alışveriş merkezinde rasladığımız Miki Fare ile sohbet ettik poz verdik..

İki balığımızın ölümünü gayet olgun karşılayıp, babamızla birlikte cenazelerini evimizin önündeki ağaçların dibine defnettik..

Külahta dondurma yemeyi öğrendik..

Boş vakitlerimizde özgün sanatımızı sergiledik..

Bu kadar yeterli sanırım vakit yok filan derken oldukça uzun bir post oldu okuyacaklara sabır diliyorum;)vaktim olsa nasıl olurdu ben bile merak ettim şimdi:)
Bir hafta içerisinde Türkiye yolcusuyuz inşaAllah. Umarım Türkiye'den post gönderme fırsatını yakalarız.. Medine'den sevgiler..

Okullu balık..

2009-05-08T14:33:00.000+03:00

İbrahim Eren'in okulda her hafta farklı bir konu işlediklerinden bahsetmiştim.
Örneğin bir önceki hafta konu, aromaların yiyeceklere kattığı tatlardı. Bir hafta boyunca vanilyalı, kakolu, muzlu, çilekli bisküvi yemekten helak olmuştu çocuklar:))

Bu haftaki konuları ise Su ve suda yaşayan canlılar.. Bundan dolayı her çocuktan okula bir balık getirmeleri istendi. Hem balıkların sudaki yaşamları gözlemlenecek hemde bu yaşta bir canlının sorumluluğunu üstlenerek çocuklara sorumluluk duygusu kazandırılacak..

Her ne kadar birkaç hafta önce saksılara ekip, İbrahim'i sulaması için görevlendirdiğim tohumlar aşırı sulanmaktan çürümüş olsada, özgüven gelişimi için bu mavi balık da hafta başında İbrahim Eren'le birlikte okula başladı;)

Aklı okuldaki balıkta kalmasın ve olurda ölürse teselli etsin diye evde boş duran akvaryum içinde bizi gördükleri zaman kafalarını kuma gömmeye çalışan bu balıkları aldık:)
Şimdilerde İbrahim Eren beş adet balığın sorumluluğunu üstlenmiş durumda.. Buraya kadar herşey normal gibi görünse de bu hafta bir balık uğruna hem beni, hem öğretmenini, hem servis teyzesini hemde zavallı mavi balığını helak etti.. Neden mi? Mavi balık okulda kalırsa korkarmış diye hergün İbrahim Eren'le birlikte okula gidip eve geri geldi:) yol boyunca servis teyzenin hiç derdi yokmuş gibi taşıma kavanozuyla birlikte kucağında seyehat etti:) okul haricinde dışarı çıkarken bile balığı yanımıza almayı planlıyoruz ama şimdilik annenin çığlıkları buna müsade etmiyor;)

Umarım ömrü uzun olur.. Ölmemeleri için dualar ediyoruz ama birgün mutlaka bu gerçekle karşı karşıya kalacaz.. Ölümün ne anlama geldiğini biliyoruz fakat bu aşırı sahiplenme duygusunun tepkileri nasıl yönlendireceğini kestiremiyoruz..

Canım Efendim..

2009-04-27T22:52:00.004+03:00

Ben seni görmeden sevdim
Yorgun gecelerde titreyen bir yetim bir öksüz yüreğimde sevdim seni
Ey gönül bahçemde büyüttüğüm nazlı çiçek,
Ey sevdamın adı, aşkın gerçek anlamı
Bu hasret, bu gurbet söyle, söyle ne zaman bitecek

Ben seni görmeden sevdim

Yolunu gözledim bir Medine sabahı
Ellerimde güller, güllerki kokunu aldığım, kokunu alıp yandığım
yanıp yanıp agladığım...
Ben seni görmeden sevdim
Gözlerini gözlerime değdir efendim, ellerini ellerime
Sevmeyi senden ögrendim ilkin, sevilmesi gereken herşeyi senden
Şefkat seninle mana buldu, buz çöllerini seninle aştım
Ben seni görmeden sevdim
Bahar yüzlü insanlar bildim etrafında pervane
onlardan biri olmak istedim hep, her emrine amade
Seninle yaşamak seninle ölmek,
ama en cok seni seni görmek istedim...
Ben seni görmeden sevdim, kokunu aldım güllerde,
Ben seni görmeden sevdim, adini andım yürekte
Sevgili Sevgili en Sevgili!!!!!

Umut Mürare

Ne uzun ne kısa kararında boy

Soyu İbrahim’den ne asil bir soy

Saçları hoş siyah dalgalı bir koy

Kemâlini giydir beni benden soy

Âlemlere rahmet yüzünü göster

Bu kul varlığından soyunmak ister

Güneş pervânesi o güzel yüzün

Nurundan ışığı vardır gündüzün

Solmaz bir gül rengin ne kış ne güzün

Tecelli ediyor yüzünde özün

Hasretim, yanarım, yüzünü göster

Kölen bu devletle avunmak ister

Simsiyah gözlerin âhû misâli

Dâim Hakk’a bakar her an visâlin

Beyazı ölçüsü gözde kemâlin

Kaşların sûreti gökde hilâlin,

Râzıyım rûyada yüzünü göster

Âşık maşukuna can sunmak ister

Bir tutam sakalın birkaçı beyaz

Mübarek vücudun serin kış ve yaz

Cânımı yoluna kurban etsem az

Dostlar defterine köleni de yaz

Açıver kapını yüzünü göster

Gönül hasretinden yakınmak ister

Duyular mükemmel, dişleri inci

Kokusuna tutkun, yaşlısı genci

Yürürken koşmadan olur birinci

Kapına gelmiş bir garip dilenci

Açıver ne olur yüzünü göster

Garip ayağına kapanmak ister

Yukarıdan aşağı heybetle iniş

Yürüyüşünde var hep bu görünüş

Âdetin baktığın tarafa dönüş

Bize nasip olsun hayırlı bir düş

Kerem et ne olur yüzünü göster

Kim böyle bir düşten uyanmak ister

Seni ilk görenler korku çekermiş

Sonra ülfet eder hemen severmiş

Benzerini asla görmedim dermiş

Erenler yolunda giderek ermiş

Benzeri bulunmaz yüzünü göster

Gönüller nurunla yıkanmak ister

Zâtının nûrundan vermiş sana can

Hilkate ruhunla başlamış Rahman

Yûsuf’ta yok sende olan hüsnü an

Ahlâkındır Senin, mûcize Kur’an,

Alemlere Rahmet, cemâlin göster

Kölen rahmetine sığınmak ister

Ümmetin üstüne titreyen sensin

Müjdeci, uyaran, gel diyen sensin

Kulunu Allah’a sevdiren sensin

Gecemi gündüze çeviren sensin

Ey Hakk’ın şâhidi yüzünü göster

Kul şehâdetinle tanınmak ister

Hakk’ın halilisin, habibi sensin

Gönüllerin eşsiz tabibi sensin

En güzel hutbenin hâtibi sensin

Ümmetin en büyük nasibi sensin

Aşkımın Leylası yüzünü göster

Gönül seni gözden sakınmak ister

En güzel, en üstün ahlak senindir

Cömertlikte kemâl el-hâk senindir

Şefaatte en son durak senindir

Miraç senin, Refref, Burak senindir

Sen gördün, bize de cemâlin göster

Pervâne şem’ine hep yanmak ister

HAYRETTİN KARAMAN

Efsane şeker :)

2009-04-07T05:18:00.006+03:00

Çocukluğunda Mevlana şekeri yememiş, bu şekerle bir hatırası olmayan çocuk var mıdır acaba?

İbrahim Eren'de geçtiğimiz günlerde tanıştı Mevlana şekeri ile...

O'na tanıtırken,
-Bak oğlum bu benim çocukluğumun efsane şekeriydi diyerek ikram etmiştim.. birkaç saat sonra yanıma gelerek,

-Anne ben bir tane daha hapishane şekeri yiyebilirmiyim? diye sorunca şaşkınlık yaşadım. Acaba hapishane şekeri neydi bu çocuk ne istiyor diye:)

-Hani senin çocukluğunun hapishane şekeri varmış ya ondan istiyorum diyince iş aydınlığa kavuştu ama durumu düzeltme gereği duydum,

-Anneciğim ben hapishane dememiştim efsane demiştim yani bu şeker ben çocukken benim için çok önemliydi ve her zaman bulunmazdı bulduğumuz zamanda sertleşip taş gibi olana kadar kıyıpta yiyemezdik diye anlatıyordum ki İbrahim Eren;

-Herneyse işte o kestane şekerinden bir tane daha istiyorum.. diyiverdi.:)

Genç nesile kendimizi anlatmak ne kadar zor..:P

Keşke en başından ''Bak oğlum bunun adı Mevlana şekeri, tadına bakıp yiyebilirsin hatta beğenirsen bir tane daha ye ama nolur benim çocukluk efsanelerimi altüst etme deseydim:)

Çocuklarda tırnak yeme...

2009-03-24T20:05:00.000+03:00

Sevgili Mertim Benim'e çok uzun zaman önce tırnak yeme hakkında bir yazı yazacağıma söz vermiş fakat taşınma kargaşasında bir türlü fırsat bulamamıştım. Şimdi sözümü tutuyorum arkadaşım umarım geç kalmamışımdır.

Neden ben tırnak yeme hakkında yazı yazıyorum? Bir zamanlar aynı sorunu yaşamış ve uyguladığı yöntemle başarılı sonuç almış bir anne olarak niyetim sadece tecrübelerimi aktarmaktır. Ben ne pedegog ne de psikolog değilim, bu yüzden yazımın yanlış anlaşılmamasını istiyorum. Uyarı yahut eklemelere açığım arkadaşlar..

Aslında her çocuk hayatının bir döneminde tırnak yeme eylemini gerçekleştirirmiş biliyormusunuz? Bu dönemde davranışına karşılık çevresinden aldığı geri bildirimlerde bu eyleminin kalıcı olmasındaki en büyük etkenlerde biriymiş..

İbrahim Eren'de 2-2,5 yaşları arasında böyle bir dönemden geçti ve bu dönem 6 ay sürdü.. Bu kadar uzun sürmesinin sebebi de o zamanlar tırnak yiyen bir çocuğa nasıl davranılacağını bilmeyen benim yüzümden oldu..Ve o dönemde çevremde ne kadar çok çocuğun tırnak yediğini fark ettim..:( O yüzden tırnak yeme problemi ile karşı karşıya olan anne-babalar için yahut ileride karşılaşabilecekler için tecrübelerimi aktarmak istiyorum..

İbrahim'in iki sene önce tırnak yediği dönem, babasından uzun süre ayrı kaldığı ve tuvalet eğitimine denk gelen bir zamandı.. Ayrıca İbrahim Eren duygularını açıklamakta biraz ketum bir çoçuk.. Yaşadıklarını anlattırabilmek için denemediğim yol kalmıyor.. İyice tavını aldırabilirsem bazen ağzından laf alabiliyorum işte:) İbrahim konuşmayan bir çocuk mu? Asla! Şimdiye kadar O'nun çenesine tahammül edebilme rekoru kırmış tek kişi benim:) Ama kendisi ile alakalı konuşulmasını istemiyor..Benim iç dünyam bana ait lütfen karışmayın diyor yani, eh bizde saygı duyuyoruz..
İlk başlarda tırnak yeme eyleminin kendiliğinden geçmesini bekledim fakat durumun daha da ilerlediğini fark edince Dünya'ya açılan tek pencerem olan internetin başına oturup kendimce çareler aramaya başladım. Aslında benim aradığım bana yardım edebilecek bir pedegogdu ve arayan bulur misali sonunda aradığımı buldum..:) Bir çocuk sitesinde çocuk davranışları hakkında yazı yazmış altına da mail adresini eklemiş bir pedogoga ''yardıma ihtiyacım var'' diyerek bir mail attım.. Şu anda adını bile hatırlayamadığım bayan bana oldukça açıklayıcı bir maille cevap verdi. Kısaca mailde bu gibi davranışlar sergileyen çocuklar için yapılması ve yapılmaması gereken kurallar vardı..

Yapılmaması gerekenlerin hatırımda kalanlardan başlayalım;

Çocuğa davranışından dolayı sürekli uyarıda bulunmak..( Benim en büyük hatam buydu. 24 saatin belkide her dakikası ''İbrahim Eren elini ağzından çıkar'' ''İbrahim Eren çirkin çocuk oldun yine farkındamısın'' diyerek sürekli uyarılarda bulunuyordum.
Eylemi ''tırnak yeme'' olarak adlandırmak.. (Biz olayı elini ağzına almak olarak adlandırdık hep)
Çocuğun ellerine acı losyon vb. şeyler sürmek..( Türkiye'den özel losyon getirtmiştim:( ama çare etmedi, üstelik bir zaman sonra yanıma gelip ellerini göstererek anne bunların acısı bitmiş acı sür diyordu:) çeşni gibi olmuştu yani O'nun için:D)
Başkalarının yanında çoçuğunuzun tırnak yediğinden bahsetmek..( Bunu hiç yapmadım. Bende bazen iyi anne olabiliyormuşum canım:P)
Kıyaslama yapmak..Kıyaslama zaten her durumda çocuk için olumsuz davranışlara sebep olur.(Bunuda hiçbir zaman hiçbir şekilde kullanmadım)

Bu saydığım yapılmaması gerekenleri yapmadıktan sonra, geriye çocuğa karşı alınacak tavır kalıyor.. Bunun içinde iki yöntem var,

Görmezden gelme yöntemi
Kınama yöntemi

Kolay gibi görünse de iki yöntemde birbirinden zor ve sabır isteyen bir süreç..Ben görmezden gelme yöntemini denedim benim için uygun olanı oydu çünkü..

Her iki yöntemde de ailenizdeki ve çevrenizdeki insanların yardımına ihtiyacınız var.

Kınama yönteminin olmazsa olmaz şartlarını tam olarak hatırlayamıyorum.:(

Görmezden gelme yönteminin olmazsa olmaz şartı ise gerçek manada görmezden gelebilmek..
Buradan bakınca gerçekten basitmiş gibi görünüyor ama yaşadığım günleri hatırladıkça halen daha ateşler basıyor beni..
Öncelikle ailenizdeki insanlarla kesinlikle bu konu hakkında açıkça konuşmalısınız. Çünkü görmezden gelme yöntemini başlattığınız andan itibaren çocuğa tırnak yeme davranışına karşılık bir tek uyarı bile yapılmaması gerekiyor. Artık evinizde hiçbirşekilde tırnak yemenin bahsi geçmemeli, sanki o evde daha önce böyle bir durum yaşanmamış ve halen daha da yaşanmıyormuş gibi davranabilmelisiniz.. Eğer eyleminiz bir müddet devam eder ve bir uyarı bile yapılırsa davranışın kalıcı olmasına sebebiyet verme ihtimali çok yüksek..

Oldukça zaman ve sabır isteyen bir süreç ama eğer sonunda benim gibi bir başarıyı yakalayabilirseniz yaşadığınız bütün sıkıntıya değiyor.

Oldukça dikkat isteyen ve hassas bir dönem içerisinde olduğunuzu bilmelisiniz. Çünkü çocuk davranışı ile dikkat çekmeyi adet edinmişken birden bire çarkların tersine döndüğünü ve hatta hiç kimsenin O'nun bu hareketini umursamadığının farkına vardığı zaman her türlü hırçınlığı deneyecek ve hatta tırnak yeme eylemini bir müddet belki daha da abartacaktır.. Sabır en büyük kalkanınız olmalı O'na karşı.. Sinirlerinize güvenemediğiniz durumlarda eşinizden yahut ev halkından mutlaka çocukla ilgilenmesi için yardım istemelisiniz..

Mümkünse bu dönemde her zaman çocuğunuzun yanında olun, çocuğunuzu oyalayabilecek etkinlikler geliştirin ve bunları mutlaka düzenli olarak yapın. Bu aynı zamanda çocuğun ellerini oyalayabilecek bir etkinlik olursa bir müddetde olsa O'nu eyleminden alıkoyacaktır..

Bu dönem içerisinde, tanımadığınız insanlarla muhatap olabileceğiniz durumlardan kaçınmanızı tavsiye ederim. Çünkü elin ağzı torba değilki misali, sizin tırnak yeme konusunda takındığınız tavırdan habersiz başka insanlar çocuğunuza yapacağı bir uyarı ve hatta bulunduğu topluluk içerisinde O'nu küçük düşüreceği bir hareketi bir çuval inciri berbat edebilir..

Bu dönemde çocuğunuzla birlikte gittiğiniz yerdeki tanıdığınız kimseleri (örneğin; akraba, komşu vs. ziyaretlerinde) durumdan haberdar etmenizde fayda var. Eğer gideceğiniz yerdeki insanlara güvenmiyorsanız ne pahasına olursa olsun gitmemenizi tavsiye ederim. Sonuçta bir anne için çocuğu herşeyden daha önemlidir..

Çevrenizde çoçuğuna kıyaslama yapmayı adet edinmiş anneler varsa onlardanda bir müddet uzak durmalısınız. Kıyaslamayı adet edinmiş insanın nerede nasıl bir kıyaslama yapacağını kestiremezsiniz. Çocuğunuzun olmasa bile sizin moralinizi yerle yeksan etmede hiç zorlanmayacağına garanti verebilirim.. Tecrübeyle sabittir..

Kendininde çocuğu olduğu halde yokmuş gibi davranan, çocuk halinden anlamaz bi habermiş gibi görünen, yüzüne iğrenç birşey görmüş gibi bir ifadeyi bürüyüp '' Ay farkındamısın senin çocuğun tırnak yiyor'' diyen arkadaşlarınız varsa mümkünse onlarla artık hiç görüşmeyin..

En başta yazmam gerekeni en sonda yazıyorum belkide.. Eğer imkanınız varsa mutlaka bir pedogogtan yardım alın.. Çünkü önemli olan çocuğun tırnak yemesi değil bu eylemin altında yatan sebeptir..

Naçizane tavsiyelerim bunlardır.. Sürçü lisan etmişsem affola.. Allah-u Teala ''Annelik'' gibi yüce bir görevi biz kadınlara layık görmüş. Dünyadaki en güzel, en zor ve en fazla sorumluluk isteyen bu mesleği hakkı ile başarabilmek için bizlere yardım etsin..

Bu ve benzeri sorunlar yaşayan annelere de sabır diliyorum.. Benim yaşadığım pek çoklarına göre belkide ufacık bir sorundu, ama anne yüreği en ufağını bile kabul etmiyor, edemiyor bilirsiniz..

Nasıl bir başlık atacağımı bilemedim:(

2009-03-20T01:30:00.012+03:00

Okuyucularıma karşı çok mahcubum.. Elimde olmayan sebeplerden filan değil, tamamen kendi tembelliğim yahut uzun zamandır içinde bulunduğum maratonun yorgunluğundan diyelim;) bloğumu güncellemek hatta internete bile girmek içimden gelmiyordu. Bugün yeneceğim bu tembelliğimi diyerek geçtim bilgisayarın başına.. postun sonunu da getirebilirsem ne mutlu bana;)

Bu aralar çiçeklere fena takmış durumdayım. Yeni evim bütün gün güneş aldığı ve çiçeklerimin evimi sevdiğini de görünce iyice heveslendim. Annem bunu okuyunca çok şaşıracaktır eminim :)

(anneciğim her kız yaşlandıkça annesine çekermiş teorisini artık bende kabul ediyorum, aslıma dönüyorum yani çaresizim kurtuluş yok:D )

İki gün önce kendi ellerimle solucan dolu toprağı saksılara pay edip, çiçeklerimi köklerini parçalayarak yerleştirdim:) Umarım ömürleri uzun olur;)

Bunlar penceremin önünü süslüyor. Gün içinde kaç sefer pencere önünü ziyaret edip köklerini didiklediğimi hatırlamıyorum bile:P Cinslerini, adlarını bilmiyorum. Bilen arkadaşlar söylerse memnun olurum.

Bu da sevgililer gününde gelmişti;) Halen daha capcanlı ve 3 ayrı filiz vermiş durumda..

Çiçeklerden bahsedilirde İbrahim'den bahsedilmez mi?

Bugün O'nun günüydü. Günlerden Perşembe yani tatil günü olunca çok uzun zamandır yapmadığımız birşeyi yaptık ve ailece elele hareme kadar yürüdük ve en önemlisi İbrahim'e bugün ''yapma'' ''etme'' demedik. O'da dilediğince yerlerde yuvarlandı toza toprağa yattı, bulandı ama çok eğlendi ve en önemlisi yoruldu:) eve gelince yemeğini ancak yiyebildi olduğu yere sızdı kaldı:) eh sabahın sekizinden beri full enerji hoplayıp zıplıyordu. Uyusunda annesi biraz dinlensin artık:)

Haremden sonra uğradığımız alışveriş merkezinde kiraladığımız bu motorla alışveriş merkezinde dolaşanları ezmeye kalktı, dükkanların içine girmeye çalıştı. Motorun zamanı dolup teslim ettiğimiz zaman Esnaf ve müşteriler derin bir nefes aldı:)

İbrahim Eren'e eğlence mi yok. Daha sonra kendisine İran'lı bir arkadaş buldu. yaşça çok küçük olmasına rağmen hareket ve yaramazlıkta ortak noktayı bulup alışveriş merkezinin altını üstüne getirdiler..

Bugün çok ilginç birşey daha yaptı.. Sabah herkesten önce uyanıp çizgi film izlemeye koyulmuşken, yanıma gelip beni uyandırdı ve ''anne kızmazsan sana birşey söylecem'' dedi. Uyku sersemliğiyle söyle bakalım dedim:) yoksa kızılacak birşey ise kızarım diye pazarlığımı yapardım:P ''Ben oturma odasındaki perdeyi düşürdüm'' dedi. '' Nasıl başardın'' diye sorduğumda verdiği cevap daha ilginçti. '' Şeytan bana perdenin ipini çek, perdenin ipini çek dedi bende kendime hakim olamadım çektim, perdede boom diye düşüverdi'' dedi:D

Bugünlük bu kadar yeter.. Bir daha arayı bu kadar açmamak dileği ile..

Şükür kavuşturana..

2009-02-27T01:28:00.009+03:00

Nihayet bilgisayar başına geçebilme imkan ve vaktini bulabildim. Çok yorucu günler geçirdim ve halen daha yığınla yapmam gereken işim var, şükür en zorları geride kaldı. Bizleri merak eden dostlarımıza teşekkürü borç biliriz;)

Bu kadar uzun bir arada neler mi yaptık? Şükür kendimizi üst kata atabildik, yarım yamalak da olsa yerleştik, okulların yarıyıl tatili bizim için tek fırsattı ve bu fırsatı değerlendirip Umre'ye gittik ve birkaç saat öncede evimize döndük şükürler olsun.. Yolculuğun yorgunluğundan mıdır bilmem, başımdaki korkunç ağrıya rağmen birkaç resimde ekleyerek ayrılacam şimdilik;) Malum daha yapmam gereken çok işim var;) İnternetimizde yeni evimizde pek nazlı sağolsun, sürekli bağlantı kopup duruyor:( bu ev düzeni oturtana kadar beni epey uğraştıracağa benziyor hamdolsun..

Gelelim İbrahim Eren'den haberlere..

İbrahim'e bir haller oldu, inanılmaz hareketlendi bir saniye bile yerinde durmuyor:( gürültüsü de cabası:( Evin taşınması okul tatiline de denk gelince, çekilmez dayanılmaz bir velet oldu bu aralar. Sanırım işlerimizin yoğunluğundan O'nunla ilgilenemediğimiz için dikkat çekmek için kendine böyle bir yöntem seçti. Kah okulları tatil edene, kah İbrahim Eren'e kızarak geçirdik günlerimizi:) Önümüzdeki Cumartesi okullar açılıyor ve İbrahim'in yarım günde olsa enerjisini okulda harcayağı için mutluyuz:P

İbrahim Eren muhteşem bir karne ile yarıyıl tatiline girdi,Aslında karnesinin resmini koymayı isterdim ama çok sayfalı ve çok yazılı bir karne, ben bile baştan sona bir kere ancak okuyabildim. Okulunun her hareketini izlemlemesi, not etmesi ve uzmanlarının fikirlerini yazmış olması beni oldukça memnun etti belki sene sonunda istek ve talep olursa :P karnesini sayfa sayfa eklerim;)

Uzun yıllardır İbrahim için sakladığım beyaz eşya kolileri ev taşınmasında da görevlerini tamamlayınca, bir tanesinin ön tarafına bir kapı, yan taraflarınada birer pencere açtım, başka bir kutu ile üzerine çatı yaptım, bacasız olmazmış bacasına horozlar koyacakmış diye birde baca yaptım, içerisinede bir el feneri astım ve İbrahim Eren'e ait kocaman bir ev oldu;) daha sonra da dilediğince süslemesi için kendisine teslim ettim, en fazla 10 dakika oyaladı ama çok mutlu oldu.. Halen daha odasında sapasağlam duruyor arasıra içerisine girerek masal kitaplarını okuyor;)

Bir diğer kutuda isteğe göre uzay gemisi yahut araba olmak için kenara ayrıldı..

Bu resimlerde Umre'den.. Fakat bir saniye bile yerinde durmadığı için pek fazla net resim yakalayamadım:( Biz idare ettik ediyoruz artık, size de tavsiye ederiz;)

Bu resmi anlaşmalı çektim.. Arkasında da Kabe manzarası olsun diye çok çırpındım ama o sırada yan tarafımızda bir kadın fenalık geçirmeye başlayınca dikkatler yine dağıldı ve bu resim çıktı ortaya:) daha sonrada yakalabilene aşk olsun:)

Nadir net resimlerden birisi:) gecenin yarısı hava serin olunca böyle sarılmış ihramina:)

Şimdilik ayrılıyorum. İnşaAllah artık vakit bulabilirim internette azizlik yapmazsa dostlarımın bloglarını gezecem tek tek..;)

Bir daha taşınmak istersem biri bana bu postu hatırlatsın:)

2009-02-02T11:56:00.012+03:00

Sıkıldım ben ya, taşınmak bana göre değilmiş. Habuki ne kadar çok istiyordum. ama ben bir an önce olsun bitsin istiyormuşum. Şimdi işler uzayınca canımı sıkıyor. Hatta bazen kendime taşınmak senin neyine ne güzel kirli pasaklı oturuyordun şurada diyorum:) birkaç dakika dinlenip kafamı farklı birşeyle dağıttıktan sonra da ne zamana kadar böyle başıboş sorumsuz yaşayacaktın artık kendine çeki düzen vermenin vakti gelmişti diyorum:) Galiba ortama ayak uyduramayan benim duygularım:)

Birde boyacıyla başım dertte şimdi:) Adamcağız boya kokusundan olsa gerek iyice bulmuş kafayı, bildiğini yapıyor:) Habuki çok takıntılı bir yapım var, duvardaki bir pürüz, bir leke o odaya girmememe hatta eve taşınmak istemememe sebep olabilir. Sağolsun eski komşularımda yememiş içmemiş duvarları matkapla delip çivi çakmışlar, artık çakacak yer kalmayıncada boşlukları silikonla doldurmuşlar. Bu işinde bir usulu var canım silikon duvar deliği doldurmak için icad edilmemişki. çok yaratıcı komşum kendi icadı gibi kullanmış ama:P

Boyacı amcamda bu durumdan pek rahatsız görünmüyor, gerçi ben boyadan sonra bakacam onların icabına dese de(nasıl olacak pek anlamadım), ben karşımda boyanmış kaymak gibi duvar göremeyince çileden çıkıyorum:( Biraz önce yine yukarı çıkıp boyamak için hazırladığı odadaki silikonlara bir el attım;) Öyle kolay kolayda sökülmüyorlar yerlerinden, ancak takı yapmak için kullandığım aletlerle oyarak deşerek sökebiliyorum:) yani boyacı yapamaz bu işi:P Amcam ben oradayken ilgilenmiyormuş gibi davransada eminim ardımdan bildiği en güzel iltifatları etmiştir :D çünkü O boyasını karıyordu, ama kardığı boyayı duvara sürebilmek için birkaç saatini alacak daha iş çıkardım başına..

Birde renk davamız var şimdi:) Ben boyayacağı oda için lila rengi istemiştim. O kanarya sarısı yapalım biz burayı diye ısrar ediyor:) Yatak odası için kemik rengi olsun dedim. Amcam pembe almış, bu aralar yatak odasında pembe renk revaçtaymış:) Benim bordo-kahve-krem temalı odamada pembe nasıl yakışır:) ama amcamı mı kıracam iki duvar pembe iki duvar krem olsun dedim. Ben o şekil duvarı 17 yıl önce boyamıştım diyerek beni geriden gelmekle itham etti birde:)

Mat boyaydı parlak boyaydı kavgamızdan bahsetmiyorum bile.. Ben janjanlı ambalaj kağıdı gibi duvar istemiyorum. soft olsun mat olsun diyorum. Amcam, napcan mat duvarı sen onu silemezsin lekesini temizyeleyemezsin biraz parlak olsun diyor. demekle de kalmıyor bildiğini yapıyor zaten:) Yıllardır mat boya kullanıyorum sildimde yıkadımda bişe olmadı diyorum. Hade canıım sendee diyor:D Kazasız belasız bitseydi bari şu boya işi:) ondan sonrada seramikçi gelecek, onada takacak birşeyler bulurum ben :)

Bugünleri unutmamalıyım ki bir daha taşınmaya cesaret edemiyeyim. Yoksa temizliğin tadını alırsam her temizlik vakti taşınsam diye tuttururum ben:P Gerçi unutamıyacağım bir evim var şu anda, toparlamaya çalıştığım eşyaları toplamaktan çok saçıp dağıttığım adım atacak yer bırakmadığım bir ev:( bu durumdan en çok İbrahim Eren memnun, kendisine o kadar çok eğlenecek şey buluyorki. Bundan sonra canı sıkıldığı zaman dibi köşeyi döküp önüne verecem birkaç gün aramaz beni herhalde:P

Dün okuldan geldikten sonra daha üstünü bile tam çıkarmadan, benim atmak için ayırdıklarımdan kendine bir kostüm hazırlamış:) resmini çekmeye çalışırkende bana poz veriyor.. Resimleri buraya ekleyecem ama birkaç yıl sonra aklı ermeye başlar, beni niçin buralarda madara ettin diye hesap sormaya kalkarsa ne derim bilmiyorum:)

Kafasında yazlık küçülmüş bir şapka, ellerinde kışlık eldiven, ayağında daha okul pantolonu, üzerinde de atlet:)

Yeri gelmişken ekleyeyim bari.. İbrahim Eren annesinin karnındayken babası 2000 parçalık bir puzzle işine el atmıştı. İbrahim Eren 3-4 aylık olunca, babasının ancak yarılayabilmiş olduğu puzzla, nasıl olmuşsa bebek koltuğundan sıyrılarak inmiş ve parçalarını yemeye teşebbüs etmişti:) Annesi de, kocasının o kadar aylık emeğine acımayıp darmadağın edip kutusuna doldurmuş, bi ara yok ederim bunu diyerek bir köşeye tepiştirivermişti. Dip köşe dökülünce puzzlede ortaya çıktı :S Babasıda ben bunu yapacam diye tutturunca hiç kalabalığımız yok ya, 100'e 70 ebatlarında bir karton üzerinde birde o dolaşıyor ortalıklarda:)

Bu birkaç gün önceki hali.. Bugün itibari ile en fazla yerleştirilecek 50-60 parçası kalmış durumda. Tam olarak bitip, çerçevelendikten sonra yeni evimizin duvarını süslerken bitmiş fotosunuda eklerim inşaAllah..

Bitince böyle olacak..

Taşınıyoruuzz..

2009-01-30T23:16:00.007+03:00

Endişelenmeyin hemen blog yerinde duruyor, biz evimizi taşıyoruz;)

Şükürler olsun uzunca bir imtihandan sonra, artık tamamen ümidimizi yitirmişken, süpriz bir şekilde Allah beklediğimiz ve istediğimiz evi bize nasip etti ve bugünden itibaren toparlanmalar ve hazırlıklar başlıyor İnşaAllah..

Fazla uzağa değil bir üst kata çıkıyoruz. Bir odadan diğer odaya taşınıyormuş gibi görünse de işimiz zor, Allah yardımcımız olsun..

Taşınma telaşımız bitene kadar bloğumuza ve blog arkadaşlarımıza vakit ayıramıyacam sanırım:( Şimdiye kadarda pek ayırmıyordun zaten diyenler olabilir:) geçtiğimiz bir ay içinde de ev arama derdimiz vardı ve emin olun ev aramanın stresi, yorgunluğu ev taşımaktan daha fazlaymış:( neyseki bizim için en güzel şekilde sonuçlandı ve komşularımızdan, mahallemizden ayrılmayacak olmamızın sevinci yaşadığımız stresi unutturdu..

Şimdi doldurulmayı bekleyen koliler, yıkanması gereken bi dünya çamaşır ve en önemlisi temizliği yapılacak kocaman bir ev beni bekliyor.

Yeni evimizden yazacağım postlarda buluşabilmek dileği ile..

Laptop hırsızı:)

2009-01-29T19:05:00.006+03:00

Şimdiye kadar hep korudum O'nu bilgisayarlardan, nasılsa sonunda birgün öğrenecek bu küçücük yaşında radyasyona maruz kalsın istemedim.. Fakat okulda bilgisayar dersleri varmış. Bundan tabiki haberim vardı, ama bu kadar çabuk ve fazla şey öğrenebileceğini tahmin etmiyordum. Artık evde boşta bırakılan laptopu yerinde bulamıyoruz:) Google ''oyun'' yazmayıda öğrenmiş:) google amcasında ondan yana zaten, önüne serip döküyor ne bulursa..

Birde bende bilgisayar isterim diye tutturuyor bazen:) şimdiye kadar bizi ve bilgisayarlarımızı rahat bıraksın diye O'na çeşit çeşit eğitici oyuncaklar almıştık. Geçen haftaya kadarda bunlarda benim bilgisayarım diyerek sarılıp dolaştırıyordu ama gerçek bilgisayarı tanıyınca O'nu kandırdığımızın farkına vardı :)

Bunlar oyuncak ben Dünya'nın oyunlarının olduğu bilgisayar istiyorum diyor:D Dünya'nın oyunlarından kastı internet sanırım:)

Ben ve sinir, sinirler ve ben..

2009-01-22T23:45:00.007+03:00

Sevgili SananaAkİ BaNEneSaN şimdiye kadar en çok sinirlendiğin olay ve seni en çok kızdıran şey acaba nedir ? diyerek mimlemiş beni..

Ahh bu soru bana gençliğimde sorulacaktıki :) (Şimdi yaşlımısın diyeceksiniz. pek tabi evet şunun şurasında torun sahibi olmaya ne kaldı;) İhtiyarladığım artık sinirlenemediğimden apaçık belli oluyor zaten)

Genç iken çok sinirli agresif bir yapım vardı ev halkıda dahil kimse yanımdan geçemez, bana birşey soramazdı mutlaka çatacak birşeyler bulurdum:) Ta ki evlenip eşim gibi sinirden hiçbir şekilde nasibini almamış bu adamı tanıyana kadar.. Bir insan bu kadar cefakar bu kadar sabırlı olurmu diye ilk başlarda hep hayret ederdim:) hele birde benim gibi birine katlanabiliyor ya mutlaka bir sorunu var gibisinden:P Yıllar geçtikçe benide kendisine benzetmeyi başardı. Ben başaramadım ama o başardı:) Artık O bana katlanıyor bende İbrahim'e:P Şaka bir yana gerçekten artık pek çok şeye sinirlenemiyor olmama hayret ediyorum. Başka insanlarda da böyle bir durum var mı çok merak ediyorum, acaba gelişimim normal seyrinde mi diye yani;)

Beni en çok kızdıran şahıs da, şüphesiz şimdiye kadar bana sabrı öğreten eşimdir:) O'nun olaylar karşısındaki soğuk kanlılığı beni çileden çıkarıyor, sinirim geçtikten sonra da kendisine hayran bırakıyor:) Bir de sorumluklarından kaçan, diğer insanların haklarına riayet etmeyen ve bencil insanlara acaip sinir olurum. Bazen bencillerle yani sadece kendisini düşünen insanlarla aynı dünyada yaşıyor olduğumu düşünmek bile sinirlendirebiliyor beni. bak şimdi yine tüylerim diken diken oldu:P

Gelelim en çok sinirlendiğim olayaa.. Ne zamandır televizyon denen illete sinir olurdum ama o günkü kadar ondan nefret ettiğimi parçalamayı hayal ettiğimi hatırlamıyorum. Hem alt kat komşumuzdaki hem evimizdeki televizyon aynı anda son ses çalışınca, hasta yatağında beni delirtmeye yetti. Odamdan çıkıp televizyonun üzerine yürüken tek düşündüğüm elime geçen ilk sert cisim ile onu parçalamaktı ama, tevizyon plazma olunca malum LCD ekranlarda bütün elektirik ekran üzerinden geçiyor, bir an aklım sinirimin önüne geçip elektiriğe çarpılabilmekle korkuttu beni:) bende ani bir dönüşle sola kırıp o anda nasıl olduysa elime geçen pense ile anten kablosunu kestim.. Bir anda kendilerini dipsiz bir kuyuya düşmüş gibi hisseden izleyenleri ne olduğunu anlamaya çalışırken ben çoktan yatağıma gömülmüş, birkaç saniye önceki sinirden üzerimde eser bile kalmamış olarak uykuya dalıyordum:) bu kadarcık yani bir anlıktı oldu bitti.:D

Yaklaşık 15 gündür artık evimizde televizyon seside olmadığı için bende sinirlenecek bir olay bulamıyorum:) Kısacası ne var şu dünyada sinir olacak? melek gibi bir koca, daha melek bir evlat ve en melek ben:P yaşayıp gidiyoruz işte..

Bende LeYYa ablama ve Arabistan'da kadın olmak'a (kendisi bugünlerde Arabistan'da gelin olmak modunda ama :D fırsat bulunca cevaplasın) paslıyorum kolay gelsin..

Teşekkürler Home Centre

2009-01-20T05:38:00.007+03:00

Home Centre'yi bilen bilir, bilmeyenlerede anlatayım birazcık..

Home Centre, Arap ülkelerinde 50 den fazla mağaza ve showroomu olan, müşteriye en iyiyi getirme sloganını kendine hedef edinmiş, farklı ülkelerden ihraç ettiği (Çin, Türkiye gibi..) mobilya, mutfak eşyası, mefruşat vb.. ürünlerini pazarlayan, İKEA'yı kendine idol edinmiş çakma bir IKEA işte..

Bakmayın başlıkta teşekkür ettiğime, aslında çok kızgınım onlara.. Sadece kendilerine, yaptıkları eşekliği aylar sonra zoraki düzeltme çabasına girdikleri için müteşekkirim..

Bu yazım sadece Home Centre müşterilerini ilgilendiriyor gibi görünebilir fakat benim asıl sitemim Home Centre'ye ürün ihraç eden İSTİKBAL markasına..

Ramazan ayının son günlerinde Home Centrede beğendiğimiz ''Konya'' isimli bir köşe takımını satın almakla başladı benim bütün derdim:( Bir hafta sonra evime teslim edilen takımı monte ederken kullanma talimatının türkçe olması dikkatimi çekti önce, daha sonrada iç döşemelerinde İstikbal logolarını görünce kendi ülkemin malını satın almış olmak onure etti beni..( ne işe yarıyorsa..) Fakat akabindeki 10-15 gün içinde koltuklarda döşeme kumaşının altındaki dolgu malzemesi sabitlenmediği için yığılma ve potlanmalar oluşmaya başladı.. Durumu Home Centre yetkililerine bildirdiğimizde bizden sorunlu bölgelerin fotoğraflarını çekip getirmemizi istediler ve koltukların hatalı olduğunu kabul edip tamir için Cidde'ye göndereceklerini söylediler..

15 gün süren tamirden sonra koltuklar iade edildiğinde aynı ilk günkü gibi paketlenmiş haldeydiler. Eve teslim eden adamlara üst kartonlarını çıkarttırıp altındaki naylonlarına açmamalarını tembihledik. Koltuklar krem rengi ya elleri kirlidir şimdi, biz açarız düşüncesiyle:) sonrada teslim aldığımıza dair kağıdı imzalayıp gönderdik.. Koltukların üzerindeki naylon kaplamayı kaldırdığımızda gözlerimize inanamadık:) Ne mi çıktı? Koltuklar 15 gün önce tamir için verdiğimiz haliyle hiç dokunulmadan geri getirilmişti. Hatta abartmıyorum üzerine eşimin saç teli düşmüş o bile halen yerinde duruyordu:)

Silahlarımızı, badigartlarımızı kuşanıp :P Home Centre'nin yolunu tuttuk:) bizi gayet sakin karşılayıp cidden mii? sahi mii? diyerek havamızı aldılar ve ertesi gün tekrar gelin, bizde Cidde ile görüşelim neden böyle yapmışlar, gerekirse değişiriz diyerek geri gönderdiler.. Fakat ertesi gün mağazaya gittiğimizde karşımızda bir tane muhatap bulamadık:( ve neden sonra bize Cidde'ye ait bir numara verip muhatapımızın onlar olacağını söylediler. Biz de daha mağazada numarayı aradık, fakat karşımızdaki adam hazırlıklıydı ve koltukların tamiri için ellerinden o kadarının gelebildiğini söyledi (kaldı ki ben halen daha o koltukların Cidde'ye gidip geldiğine inanmıyorum çünkü üzerindeki saç teli hiç değilse yoldaki sarsıntıdan yer değiştirirdi:P) ve üzerinede ekledi, mağazamızda daha pahalı ürünler vardı onlardan alsaydınız madem.. ( sanki bizim sorunumuz ödediğimiz paraydı. bizim zorumuza giden ürünün tamire diye götürülüp aynı şekliyle geri getirilmesi, aptal yerine konmuş olmamızdı) bizde bunun üzerine Home Centre markasını ticaret odasına şikayet edeceğimizi söyledik(burada Tüketici hakları ticaret odasında aranırmış onuda yeni öğrenmiştik;)) karşı taraf oldukça pişkindi nereye kadar gidebiliyorsanız gidin, elinizden geleni yapın dedi bize.. O gün o koltukların üzerimize yamandığını düşünerek berbat bir moralle ayrıldık mağazadan:(

Daha sonraki günlerde bir dilekçe hazırladık ve Home Centre'nin Dubai'deki genel merkezine şikayet maili yazdık. sorunumuz giderilmezse ekteki dilekçeyi fatura ile birlikte ticaret odasına vereceğimiz söyledik..(biraz tehtidvari olmuş ama) Ve daha sonra öğrendik ki eğer haklı bulunursak Ticaret belgeleri bile ellerinden alınabilirmiş..

Sonraki günlerde benim hayatından vazgeçmiş kocam kah yoğun işlerini, kah unuttuğunu bahane edip hep vermeyi erteledi dilekçeyi.. Bende zaten ümidi kesmiş, koltukları nasıl başımdan atabilirim diye çareler aramaya başlamıştım..

Ta ki birgün, bir tanıdığımızın bize, önceki gün Home Centre'den alışveriş yaptım bana sizi tanıyıp tanımadığımı sordular ve telefon numaranızı aldılar dedi.. sabırla bize ulaşmalarını bekledik. neden sonra (ki en az bir ay geçti bunun üzerinden sanırım o güne kadar bizim tekrar mağazaya gitmemizi beklediler ama sonunda ya vicdanları daha fazla müsade etmedi:P yahut Dubai dilekçemiz işe yaradı bilemiyorum artık:))bize telefon açmayı akıl ettiler ve ertesi gün 10'da size gelecez diyip kapattılar telefonu:) bizim niçin geleceksiniz, napacaksınız diye sormamıza bile müsade etmediler..

Ertesi gün yanlarında elimizdeki takımın aynısıyla çıkıp gelmişlerdi..Aslında bu duruma bize sorulmadan karar verilmiş olmasına sinirlendim çünkü gelecek yeni takımda aynı seri üzerinden üretildiği için aynı sorunu çıkarması kuvvetle muhtemeldi ve zaten onlarda bende aynı sorunu çıkaracam der gibi bakıyorlardı:) ama bi kere kapıya kadar, üstelik yenisi ile gelmişlerdi sesimizi çıkarmayalım artık dedik.. Fakar bu sefer temkinliydim:) üzerlerindeki bütün ambalajları apartmanda açtırıp sağını solunu inceledim ve daha sonra evdeki koltukların çıkarılmasına müsade ettim.. Adamlar yeni koltukları içeri taşıyıp gitmek üzere iken eşim bana, monte ettirelim mi? diye sordu.. Boşver elleri kirlidir şimdi :) biz monte ederiz dediysem de, portmantoyu kaldırırken belini incittiğini bahane ederek adamlara gitmeden monte etmelerini rica etti.. Adam koltuğun ayağını takmak için koltuğu ters çevirdiğinde altının boydan boya kırık olduğunu gördük:( altındaki sandık kısmı tamamen içeri çökmüştü. Belkide bunu bilerek getirmemişlerdi ama biz ikinci sefer aldatıldığımızı düşündük:( Kocama kalsa sandığınıda kullanmayıveririz boşver kabul edelim diyordu ama ben evdeki eskileride, kırık yenileride ellerine verip gönderdim:). Aradan 10 dakika geçmeden Home Centre yetkilileri bizi arayıp sorunlu koltuklara karşılık mağazalarından istediğimiz bir koltuk takımını alabileceğimizi söylediler. Evet bizde bu kadar şeyden sonra inanamadık ama yaptılar:) ve ben eski takımdan tamamen alakasız, tamamıyla farklı, ÇİN MALI bir takım beğendim:) İki gün önce de evimize teslim edildi. Umarım bu koltuklarda artık bir problem çıkmaz çünkü kocam varsa bile sakın bana söyleme kaldır at daha iyi diyor:D napsın adamcağız bu kadar zaman zarfında benim ile Home Centre arasında en çok yıpranan O oldu:)

Sanki aylardır o koltukları sırtımda taşımak zorundaymışımda, birisi aniden sırtımdan indirmiş, kuş gibi hafiflemişim gibi hissediyorum şimdi kendimi..O günlere geri dönüp baktığımda, o günlerden bize, yaşadığım stresi saymazsam koltukların üzerinde çekilmiş birkaç tatlı fotoğraf ve mağazalarında telefonla konuşup her türlü hakareti işittikten sonra çıkarken, ağlayarak ''Aşkım ben artık eve gitmek istemiyorum o koltuklar sinirlerimi bozuyor'' diyen bana, bir taraftan göz yaşlarımı silerken ''Yapma bitanem bir koltuk için değer mi yenisini alırız hatta hemen gidip çıkartalım onları evden'' diyen kocamın tatlı tesellileri kaldı.. Ha tabi birde bir sürü tecrübe;) Örneğin, seneye Allah izin verirse Türkiye'de de bir evim olacak ven ben evime asla İSTİKBAL markasını sokmayacağım.. İstikbal gibi bir marka ihraç ürünlerini bu şekilde dandik üretmemeli. Hele de Türk kalitesine her şekilde güvenen arap ülkelerine...Home Centre mi? Hym.. çok cicili bişeler olursa onu belki düşünebilirim:P

Bu arada biz susmayıp hakkımızı aradığımız için ve ümidi kesmişken birden herşeyin değişivermesi bizi fena gaza getirmiş durumda:) sagımıza solumuza bakıp bizi kim dolandırdı şikayet etsek diye aranıyoruz:P

Şimdi sırada geçen hafta bize, tahlil için 200 riyal fatura kesip, bizden 300 riyal tahsil eden laborantta..;)

Pigloo-Papa Pinguin

2009-01-17T02:54:00.009+03:00

İbrahim Eren youtube de dolaşırken bulmuş bu videoyu, ne dediğini anlamıyorum ama görüntüler apaçık.. Bayıldık bu videoya, akşama kadar İbrahim izledi, şimdi O uyudu ben izliyorum:) Nasılda benziyor İbrahim'e.. Yavrum benim, O'da babasını işe göndermemek için döndürmediği fırıldak kalmıyor:) çünkü biliyorki babayı bir kere kaçırırsa elinden, tekrar kavuşması belki günler sürecek:( ama yinede sonunda engel olamıyor gidişine:( Acaba diyorum, O'da bu penguen gibi babasına dans etmeyi öğretse engel olabilir mi gidişine;P

Yalnız bir sorunum var videoyu buraya nasıl ekleyeceğimi bilmiyorum malesef:( öğretmek isteyen olursa hiç çekinmesin;)
Videonun URLsi burada youtube girebilenler mutlaka izlesin...

Zalime senin bedduan yeter küçüğüm..

2009-01-13T04:02:00.008+03:00

Gazze'de yaşananlardan şimdiye kadar haberdar etmemiştim İbrahim Eren'i. Hatta haberleri bile netten takip ediyoruz ki, tvden O'da izlemek zorunda kalıp da etkilenmesin.
O'nun rengarenk hayalini kurduğu Dünya'yı, birkaç zalimin kan ile boyamak istediğini nasıl söylerim O'na..

Bugün karalama defterine kendini resmetmiş ve kendisine onlarca kol çizmiş, resimi bana gösterdiğinde o kadar çok kolun ne işe yaradığını sordum. Cevabı çok ilginçti, tüylerimi diken diken edecek cinsten..
-Çok uzaklarda kötü adamlar arkadaşlarımı öldürüyorlarmış, bu kadar çok kolum olursa onların hepsini dağlardan aşağı atabilirim ben.. dedi. Uzun zaman donuk bir şekilde resime bakakaldım, zaman sonra bunları nereden öğrendiğini sormak geldi aklıma,
-Öğretmenim anlattı. Bugün okulda arkadaşlarım için dua ettik dedi..

Söyleyemedim küçüğüm, diyemedim sana, O korkak zalimlerin arkadaşlarını ne kadar kalleşçe öldürdüklerini..;(( Sen yine onları dağlardan atabileceğini hayalle.. O kadar çok kolun olsun Senin.. Zalimi Sen dize getir.. Sen kurtar arkadaşlarını küçüğüm, biz yapamadık;((

Büyümüş de alışverişe gitmiş:)

2009-01-11T04:21:00.003+03:00

Ne zamandır İbrahim Eren'in okul günlüğüne birşey eklemiyorum:( halbuki okulunda her hafta farklı bir etkinlik yapıyorlar. Düzenli olarak eklesem diğer annelerde faydalanabilirler.
Tamam kabul ediyorum. tembelim. Bu aralar bende öteleme hastalığı oldu, hayatımı bile öteler oldum. silkinmeliyim farkındayım. Herneyse konuya dönelim.. (işime gelmedi:))

Bu haftaki konuları alışverişti. Her etkinlikte olduğu gibi iki gün öncesinden bize bildiri kağıdı gönderdiler ve cumartesi günü süpermarkete gidileceğini eğer çocuğumuzu göndermek istiyorsak, cebine kendi belirledikleri bir miktarda para koyarak göndermemizi istediler.
İbrahim Eren'in en fazla heyecanla beklediği etkinlik oldu nedense. Herkese cumartesi gününü beklediğini anlattı durdu:) ve cumartesi günü eve geldiğinde yaptığı alışverişten çantasını taşıyamıyordu:P
İşte çantasından çıkanlar..

Bol meyve.. Vejeteryan bir çocuktan beklendiği gibi. Şükürler olsun İbrahim Eren meyve ve sebzeyi bütün lezzetlere tercih ediyor, bu konuda annesini şimdiye kadar hiç üzmedi.
Meyve suyu
Marsmallow şeker.. Evimizde fazla tüketilmediği için albenili geliyor herhalde;)
Mamül.. İçerisinde hurma ezmesi olan lezzetli bir bisküvi. İmkanı olanlara tatmalarını tavsiye ederim.
Cips..Oldukça uzun bir zamandır eve girmediği için İbrahim Eren için çok kıymetliydi:)

Ve yolda gelirken yürüttükleri:) neler olduğunu bir türlü söylemediği için onları sayamıyorum:)

En çok merak ettiğimde İbrahim bunları kendisi mi seçerek aldı, yoksa öğretmenleri onları bu konuda yönlendirdi mi? Mutlaka tavsiyeleri olmuştur ama bütün bunları İbrahim mi seçti ise çok iyi. çünkü marka konusunda oldukça seçiciyim ve İbrahim'de benim seçtiklerimin dışına çıkmamış, gerçekten bunun farkındaysa çok güzel:) ''Bunu İbrahim'e sorsana'' diyeceksiniz ama o kadar kötü bir huyu var ki okulda yahut başka bir yerde neler yaptığını asla anlatmaz:( ağzından bir tanecik laf alabilmek için ne hallere gireriz, çoğu zamanda başaramayız zaten:)

Yorumsuz..

2009-01-11T01:55:00.001+03:00

İbrahim'den seçmeler:)

2009-01-06T07:01:00.008+03:00

Sabahları okula gitmeden önce bir kase süt ile birlikte Corn Flakes yiyor. Bende zaten sabahları soğuk oluyor birde soğuk sütle boğazları üşümesin diye sütünü hafif ılıtarak ekliyorum. Bu fedakarlığımdan dolayı tebrik beklerken önceki gün kafasını tabağından kaldırıp;
-Anne ya neden ısıtıyorsun şunu, bu çorba mı? diyiverdi. :S

**************

Her akşam hiç üşenmeden, bıkmadan, usanmadan koltuğun tepesine çıkıp yere atlayan İbrahim'e alt katımızdaki komşuların O'na çok kızgın olduğunu söyledim. İbrahim'den gayet çözümvari bir cevap;
-Ne kızıyorlar canım onlarda atlasınlar!!

Sanki ben alt katımızda oturan, yaşları 30 ila 40 arasındaki bekar erkeklerin koltuğun üstüne çıkıp atlayamadıkları için kızgın olduklarını söyledim:)

*************

Dün market alışverişinde, market sepeti içinde oturarak bağıra çağıra şarkılar söyleyen İbrahim birden balkondan sarkmış pozisyonunu alarak ''Ennejdee'' (İmdat) diye bağırmaya başladı. Biz hiç istifimizi bozmadan alışverişe devam ederken reyondakiler bize çok kötü bakıyorlardı :S Bizim market sepeti içinde çocuk boğduğumuzu düşündüler herhalde:) nereden bilebilirlerki, o hareketlerin İbrahim'in sıradan halleri, kendi doğaçlama şarkılarının birer parçası olduğunu:)

Ah güzel yavrum, sana evde arapça konuşturamazken dışarıda niçin böyle garaip hareketlerinde arapça kullanırda bizi zor durumda bırakırsın bilmem ki?

*************

Bu da sabahın 6'sında okul servisini bekleyen İbrahim Eren :)

***********
Devamı gelecek....

Mimlendim.. heyecanlandım:))

2009-01-01T01:13:00.006+03:00

Sevgili Erguvan ağacı Musti'nin annesi beni mimlemiş.. aynı zamanda blog hayatımın ilk mimi bu, o yüzden inanılmaz heyecanlıyım.. elim ayağım titriyor desem :D abartma diyeceksiniz ama ilkler hep bi başka olur benim için:) Mim'in konusu ''20 soru 20 cevap'' daha iyi bir ruh hali içinde cevaplamayı çok isterdim ama ilk mimi ruh halim düzelene kadar ertelemek istemiyorum..

Başlıyoruz..

En sevdiğim kelime; Bugün ne yapmak istersin aşkım? Aynı zamanda şimdiye kadar daha hiç duymadığım kelime:)(bu cümle oldu ama neyse ben cümle olarak cevaplamış olayım)
En nefret ettiğim kelime; Tamaam Olur inşaAllah.. Biliyorum ki artik o hiç olmayacak.:) (bu da cümle:))
Beni ne heyecanlandırır ?; İlk olan herşey. İlk defa bir yemek bile deniyor olsam heyecanlanırım.
Heyecanımı ne öldürür ?; Hiçbirşey.
En sevdiğim ses; Medine müezzinlerinden Ezan sesi.
En nefret ettiğim ses; Televizyon sesi.
Hangi mesleği yapmak istemem; Kan ile ilgili olan her meslek.. Ama yinede doktor olamamak içimde kalmıştır..
Hangi doğal yeteneğe sahip olmak isterim; Yeri geldiğinde çenemi tutabilme yeteneğine:) bu bir yetenekmidir bilmem ama bu çenem bazen başıma çok iş açıyor:)
Kendim olmasaydım, kim olmak isterdim; Bunu hiç düşünmedim. Yine kendim olmak isterdim herhalde..
Nerede yaşamak isterdim ?; Yaşamak istediğim yerdeyim ama Medine'de bahçeli bir eve hayır demem;)
En önemli kusurum nedir ? ; Mükemmelliyetçiliğim. Aşırı şekilde düzen hastası olmam.
Bana en fazla keyif veren, kötü huyum; Gecenin bir vakti kalkıp çay içmek..Uykumu kaçıracağını bile bile kendime engel olamıyorum:( daha sonrada bütün gün şiş gözlerle geziyorum:)
Kahramanım kim ?; İbrahim Eren :D
En çok kullandığım küfür; En çoğu yok tek kullandığım Gerizekalı. buna küfür denirse tabi:) bazen cok ihtiyaç duyduğum anlar oluyor malesef, ama başka hiçbir kelime çıkamıyor ağzımdan:(
Şu an ki ruh halim nasıl ?; Çok kötü.:( dağıtmak, herşeye saldırmak, önüme geleni paralamak istiyorum..ağlamak bağıra çağıra ağlamak istiyorum..;(
Hayat felsefenizi hangi slogan özetler ?; Yaşasın Özgürlük :)
Mutluluk rüyam nedir ?; İçerisinde araba kullandığım rüyalar. Çok seviyorum araba kullanmayı ama Arabistan'da kadınlara araba kullanmak yasak.:( bu yüzden araba kullandığım rüyalardan uyanınca içimde bir sevinçle kalkıyorum:)
Mutsuzluğun tanımı; Şu andaki halim..Sevdiğim insanın beni anlayamıyor olması:(
Nasıl ölmek isterim; Bunu da hiç düşünmemişim şimdiye kadar ilginç:) Bir anda hiç fark etmeden ölmek isterdim. Ölürken şeytanın imtihanına tabi tutulmaktan çok korkuyorum çünkü.
Öldüğümde, cennete gidersem, Allah'ın bana kapıda ne söylemesini isterim ?; Bu gerçekten olacak mı? İmanımla gidebilecek miyim? bundan çok korkuyorum ama inşaAllah olursa ''Buyur kulum Cennetim'e'' demesini isterim tabi:) bende sevdiklerimide isterim diye naz edecem ama;)

Sevgili Erguvan ağacına teşekkür ediyor ve bende sevgili YASEMİN ve mertimbenim'i mimliyorum.. Kolay gelsin;)

İlk alışveriş listemizi tuttuk:)

2008-12-31T01:20:00.004+03:00

Önceki gün İbrahim Eren'i öğlen uykusundan uyandırıp markete gitmemiz gerekiyordu. Fakat öğlen uykusundan uyandırılan İbrahim her zamanki gibi huzursuzluk çıkarmaya başlayınca eline bir kalem kağıt verip, alacaklarımızı listelemesini bu şekilde aradığımız şeyleri markette daha çabuk bularak hemencecik eve dönebileceğimizi söyledim.. Fikir çok hoşuna gitti;) Benim saydıklarımın kafasında oluşturduğu resimleri çizdi kağıda.. Markettede listesinde olmayan hiçbirşeyi almadı ve aldırmadı:) Market arabasının içinde de elinden bir an olsun düşürmediği listesi ile ''Bakıınn ben ne işlere yarayabiliyorum'' dercesine öyle bir kurulmuş oturuşu vardı ki:) telefonumu evde unuttuğum için o gün çok kızdım kendime:)
Listede neler mi vardı?

kurusoğan
yoğurt
İbrahim'e süt
Annesine süt;)
sallama poşet çay
çikolata
muz
susam
domates
kek kalıbı (kek kalıbının neye benzediğini tahmin edemeyince onu çizmesinde birazcık yardım ettim;))

bakın bakalım şifreli listeden hangilerini çözebileceksiniz..:D kolay gelsin..

Kınadım, geçtim.. Vicdanım rahat artık..

2008-12-30T07:44:00.008+03:00

Sen! bir-iki Filistin videosu izledin, ağlamışsın.. Makyajın akmış.. Hadi onu tazelemeye git. Çoğunluğu yahudi destekli olan makyaj malzemelerini tüketip, yenilerini almak için sebepler yaratman lazım ki İsrail'in de yeni bir Filistin'li kardeşini öldürebilmek için sebebi olsun..

Ben makyaj yapmam vicdanım rahat diyen kardeşim! Seninde makinandaki Ariel marka deterjan ile yıkadığın çamaşırlarının yıkaması bitmiş, gidip onları asıver.. Sizin bilgisayar başından ayrılmanız gerekiyor çünkü bundan sonra yazacaklarım pek hoşunuza gitmeyecek.. ''Ama napayım, başka türlü çamaşırların lekesi çıkmıyor'' diyerek bile bile kullanan pek çokları gibi sende gayet masum (!) bir savunma yapabilirsin. Ama biliyormusun ben lekeli giymeyi tercih ediyorum çamaşırlarımı..Neden mi? Çünkü o lekelere her gözüm takıldığında üzerimdeki lekenin Filistin'li kardeşime ait değilde, masum bir yiyeceğe ait olduğunu hatırlayıp gün içinde defalarca Allah'a şükredebilmek için..

Günlerdir televizyon izlemiyorum, gazetede okuyamıyorum.. Sadece bloglarda ve haberi alınca göz attığım haber sitesinde okuduklarım kadar bilgim var.. Girdiğim sitelerde (ki çoğu zaman internet kesik oluyor site bile açılmıyor) çoğunlukla resimler açılmıyor açılanlarıda ben açılmadan engellemeye çalışıyorum.. Zülme yüreğimin dayanamayacağını bildiğim için.. Resimler niçin açılmıyor biliyormusunuz? Uzun zamandır İsrail, Kızıl Deniz altından ortadoğuya giden internet kablolarını kesiyor.. Arap kardeşleri Filistin'e yapılanlardan haberdar olamasın(sanki haberleri olunca ne yapıyorlarda), arap yarımadası teknolojiden yararlanamasın ki zulmü dikte etmek daha kolay olsun.. Araplar napıyor biliyormusunuz? Tıpkı diğer insanların yaptığı gibi kınayıp dönüyor işine.. artık bağımlısı olduğu CocaColasını yudumlamaya, makyajını tazelemeye, marketlere en çok satanlar arasında yer alan deterjan alışverişini yapmaya..

Aldığımız bir ürün üzerinde illaki ''Made in İsrael'' yazısının yazması gerekmiyor.. Yahudilerin destek verdiği pek çok kuruluş, dernek vs. vs. zımbırtılar var ve aldığımız ürünler bu kuruluşlara üye olabiliyor bu durumda ödemiş olduğumuz ücretin belli bir miktarı otomatik olarak yahudilerin hesabına aktarılmış oluyor.. Yaşananlara vicdanı müsade etmeyen müslümanın görevi kınamaktan önce elinin altındaki internet nimetinden faydalanıp bu malları araştırıp bulması ve kesinlikle almamasıdır.. Biliyorum bunların alışverişini yapmamak çok zor, o kadar sarmışlarki etrafımızı bir yerden kaçsak diğer bir taraftan tutuluyoruz.. Ama ''ben kınadım vicdanım rahat'' demektense, ''ben onların mallarını almamaya gayret ettim vicdanım rahat'' demek daha mantıklı..

Ben bloğuma kanlı bir resim, çığlıklarla dolu bir video değilde, internetimin müsade ettiği ölçüde arayıp bulduğum İsrail destekli ürünlerin linkini ekliyorum.. Bakın bakalım evimizde hangileri YOK! evet yok diyorum çünkü yıllardır bu gayret içinde çırpınan benim bile evimde pek çoğu var malesef:( Marifet evlerimizdeki o ürünleri çöpe basıp bu olaylar küllendikten sonra yenilerini almak değil, bundan sonra hiçbir şekilde almamaktır.. Başarabilene helal olsun...

''Çocukken, Cehennemin varlığından haberdar olduğum zaman o küçücük aklımla Allah'a çok kızmıştım Cehennemi yarattığı için.. Artık biliyorum ki benim Kudreti sonsuz Rabbim hiçbirşeyi boş yere yaratmamış..''

Hicri Yılbaşınız Mübarek Olsun..

2008-12-28T17:54:00.003+03:00

ALLAH'IM

MAL verdiğin zaman SAADETİMİ

KUVVET verdiğin zaman AKLIMI

İKTİDAR verdiğin zaman BASİRETİMİ

BELA verdiğin zaman İMANIMI

NİMET verdiğin zaman MERTLİĞİMİ

GÜZELLİK verdiğin zaman İFFETİMİ

ZORLUK verdiğin zaman SABRIMI

BENDEN ALMA!

Konuştuu konuştu:)

2008-12-27T20:05:00.003+03:00

Bugün İbrahim Eren şaşırıp benimle arapça konuştu..:) O'na masal anlatırken birden konuşmamı arapçaya çevirip masaldaki olayların aksi şeyler söylemeye başladım. Bizimkinden kaçmadı tabi hemen atladı '' Laa cemel yezhebu ilel beyt'' diyiverdi:D Bizim için günün olayıdır bu:) çünkü hiçbir şekilde konuşturamıyorduk, hele cümle kurduğunu hiç bilmiyorduk:) O'nunla arapça konuşmaya kalktığımız zaman bize yukarıdaki gibi bakış fırlatıyordu.:D

Televizyonsuz hayat.. Ne rahat..

2008-12-25T23:36:00.005+03:00

Sevemedim şu meredi.. 10 dakikadan fazla karşısında kalmak çıldırtıyor beni.. Gürültüsü zaten cabası.. O yüzden özel bir sebep (babamızın evde olduğu günler, ki bunlar toplasan senede bir hafta etmez) olmadığı durumlarda açmam, aramam bile.. sıkıntıdan patlasam tv yi açmak aklıma gelmez şükürler olsun..:)

Günlerdir hobilerimle uğraşmaktan ellerimde derman kalmadı bugün dinlenmeleri gerektiğini düşündüm ve beni onlardan alıkoyabilecek başka bir uğraş bulamadım..:( yaklaşık 10 gündür evden çıkamamış olmamında verdiği etkiyle kendimi tv karşısına bağladım.:)

Dayanamadım ama, isyanım içimde büyüdü artık. bileklerimin ve ellerimin bütün ağrısına rağmen buraya aktarmak istedim..

Çeyrek asırlık hayatımda bu kadar riya, bu kadar kan, bu kadar şikayet görmemiştim.. Halkımın kültürünü bile şekillendirebilmeye kadir bu nimetin bu kadar vahşice kullanılmasını görmek ne kadar acı verici:( Hiçbir kanalın diğerinden farkı yok.. Hepsi sanki tek bir kişi tarafından yönlendiriliyor.. yalnızca bir kaçı sağ elle, bir kaçı sol elle..;)

Gençliğe neler olduğunun sebebinide buldum işte.. Bizler böyle bir tv yi izlemekten zevk alıyorsak çocuklarımızıda kendi eserlerimiz olarak kabul etmek zorundayız.. Bu arada RTÜK denen kuruluşun ne işe yaradığını merak eder durumdayım..

Bugünkü tv zapıma yemekteyiz programında ara verdim.. Orada izlediğim kişiler İbrahim'in tabiriyle televizyonun içinde yaşayan amcalardan değildi, bizzat bizden, içimizden benim ülkemin insanlarıydı. Hayatımda onlar kadar riyakar, ikiyüzlü ve görmemiş insanlar tanımamıştım.. Bir insan miktarı ne kadar olursa olsun PARA denen şey için bu hallere düşer mi? Acaba büyük mü konuşuyorum?

Programın bitmesine tahammül edemedim, yarım saatliğine kapattım tv yi. Kulaklarımı ve sinirlerimi dinlendirdikten sonra daha güzel birşeyler görebilmek ümidi ile tekrar açtım.
Ve haberler.. Kriz vıdıvıdısını, zamları, şunları bunları sabırla dinledim ama bugünlerde Türkiyem'i beyazlara bürüyen Kar'dan bu kadar şikayet edilmesine yüreğim dayanamadı.. Yahu daha birkaç ay önce suyumuz bitiyoor diye deli divane bağırıp çağıran siz değilmiydiniz.. Şükürsüz nankörler.. Yaradanınız size yaranmak zorunda mı? Bolu'da kardan yollar kapanmışta, muhabir sanki bir felaket yaşanmış yüzlerce insan kaybolmuş gibi anlatıyor olayı. Tamam hoş değil yaşananlar ama acaba orada bir yakınımız varmıydı, kimseye bişe olmuşmudur diye telaşlandırmaya da hakkı yok bizi.. Eminim birkaç gün sonra birkaç bilmişde çıkıp yağan kar yeterli olmadı diye bir açıklama yapacaktır.. O zaman o muhabiri bulup kafasını karlara gömmek gelecek içimden..

Ve son olarak bir ara takip etmiştim şimdi ne hallerdedir diyerek Tek Türkiye dizisini izledim..:( Gerçekleri gösterelim derken egolarını tatmin etmekten öteye gidemeyenleri.. İğrençti yaa. Bu dizi amacını aşmıştır artık, bitirilmesi gerekmektedir ki o yolda gittiğini izlemledim zaten.. İsabet olur.. Bu diziyi hep ben ve üzeri yaşlarım mı izliyor? Yönetmenlerinin böyle bir garantileri mi var? Vahşet bu boyutta mı sergilenir insanların önüne? Eminim bunun üzerimde bıraktığı etkiyi birkaç gün atamıyacam ve her gece kabuslar görecem.. Çocuğumun ve izlemek zorunda kalan çocukların üzerinde bıraktıklarını hiç düşünmek istemiyorum zaten..:( Bazı gerçekleri insanlara gösterebilmek için bu yolların denenmesi benim ''fazla insancıl'' ruhuma ters düşüyor napayım..:( ama eminim bugün o diziyi izleyipte keyifle bir dizi izledik diye kanepelerinde yayılanlarda olmuştur..

Ve gelelim keyifli tarafına..;)
Yemekteyizden başlayalım.. Ben hiçbir zaman o programdaki yarşmacılar gibi market listesi hazırlayamadım.. Hazırladıklarımıda ya evde unuttum yahut markette yanımda olduğunu unuttum:) Hep bodozlama daldım reyonlara ama birşeyi unutup da eve geldiğim çok nadirdir:) yani demem o ki boşuna liste yapıyorlar :P

Masa düzenleri.. Kendi aralarında hep eleştiriliyor zaten ben onları eleştirmeyecem.. Bende misafirlerime onlar gibi sofralar kurmaya gayret ederim ama daha bugüne kadar onlar gibi yapmacık, soframdaki her kurala riayet eden misafirim olmadı henüz.. Yeri geldi milletvekillerini, ailelerini ağırladım yeri geldi ben ve ailem için daha önemli insanları.. Bıçaklar neredeyse hiç kullanılmadı, kullanılanlarda amaçlarının dışındaydı:) Servis tabaklarını hep kalabalık ettiği gerekçesi ile bir tarafta yığılmış halde buldum:) Ve son olarak nimete saygı diye çığırtkanlık yapıp, konuklarının önünden aldıkları yemek dolu tabakları birbiri üzerine koyarak mide bulandırıcı bir şekilde taşıyanların saygı ölçülerini çok merak ediyorum..

Ve Tek Türkiye eleştirisi..:)
Fazla söyleyecek lafım yok çünkü aklıma geldikçe sinirlerim bozuluyor.. Yalnızca son sahnede doktor öldürülen karısına sarılıp ağlarken, öğretmen nefes alıp yutkunuyordu ya.. Bütün konsantrasyon mahvoldu.:)

Fotoğraflarda konuşabilseydi..

2008-12-21T22:28:00.005+03:00

Eminim görebildiğimizden çok daha fazlasını anlatırlardı, fotoğraflarda konuşabilseydi..
Aşağıdaki resimde ''Dili olsada konuşsa'' dedirtecek cinsten.. Her baktığımda yüreğimi sızlatan nicedir unuttuğum şükretmeyi hatırlatan bir resim..

Arşivimden...

Bir Dinozor masalı..

2008-12-20T18:09:00.010+03:00

Başlığa bakıpta size Dinozor masalı anlatacağımı düşünmeyin sakın. Zaten günlerdir evimiz GROWW GROWW sesleri ile inliyor, birde dinozor masalına tahammülüm yok:) Amacım yalnızca evimizde yaşananlardan sizi haberdar etmek;)
Şu aralar yine dinozorlara fena takmiş durumdayız. Öyleki bir tane bulsak hemen eve alıp besleyecez ama Yüce Rabbime binlerce kere şükürler olsun ki yok, nesilleri tükenmiş.:)
Bu iki kafadar varya... Benim masum, tertemiz yürekli oğlumu kandırmışlar onuda bir dinozor olduğuna inandırmışlar.. Şimid üç kafadar bütün gün evi GROWW sesleri ile inlettikleri gibi, dipte köşede sıkışıp kalmış, zor durumda yardıma muhtaç ne varsa, avize boncuklarına varana kadar kurtarma(!) çabası içindeler.. Bu duruma daha fazla tahammül edemeyeceğimi anlayınca bir fikir atıyorum ortaya;
- İbrahim Eren çizgi film izlemek istermisin? Hadi seç bitanede sana çizgifilm açayım..(İçimden de Allah'ım lütfen en gürültüsüz hatta sessiz bir çizgifilm seçsin diye dua ediyorum)
İbrahim:
-Yaşasıınn Dinozor çizgifilmi..
Anne:
-:S

Olsun bunada şükür hiç değilse nereden kafama birşey düşecek diye endişe etmeden bir saat geçirebilecem diyerek açıyorum çizgifilmi.. İlk açılışta İbrahim'le kumanda çekişmesi, bağrış çağrıştan sonra volume 3 te karar kılıp diğer odaya taşınıyorum kafa dinlemek için..
Yaklaşık bir saat sonra ortadan yok edilen dinozorlar hatırlanıp aranmasın diye, gözüm gibi baktığım rengarenk caanım keçelerimi seriyorum İbrahim Eren'in önüne;
-Hadi gel sana bunlarla oyuncak dikelim, ne dikmek istersin?
-Aa çok güzeel, ben sana bir resim gösterecem ondan dikelim.. (Merakla bekliyorum gelecek resmi..)
-İşte bundan yapmak istiyorum.
-:S ama bitanem bunu pastel boyayla yapmışlar, istersen bizde bunu daha sonra pastelle çalışalım, şimdi keçelerle farklı birşey yapalım.
-Olur şimdi keçelerle bunu yapalım. Sonrada pastellerle yine bunu yaparız..
-:) anlaşıldı kurtuluş yok
-Anlamadım annee..
-Hangi renklerden yapacaz hadi seç diyorum..

Ve ortaya bu şaheser çıkıyor:)
İfadesi bir dinozor için biraz lakayt oldu ama:)) İbrahim Eren çok mutlu çünkü artık 4 kafadar oldular..:)

Bu da ben dinoları resimlerken niçin beni çekmiyorsun diye küsmüş İbrahim..:))

Bugün kendimizi aştık biz..

2008-12-16T01:19:00.010+03:00

Günlerim çok monoton geçiyor:( Hergün aynı şeyleri yapıyorum. İbrahim ile ilgilen, yemek yap, evi temizle başka birşey yok..Depresyon belirtileri görmeye başladım kendimde. Bu durum düşüncemi rahatsız etse de bir tarafım hiç şikayetçi değil. Kendime acı çektirmekten zevk alır oldum..
Ama bugün kırdım zincirlerimi.. İbrahim Eren okuldan dönüp öğlen uykusunu aldıktan sonra yürüyüş yaptık, hemde oldukça uzun bir yürüyüş taa hareme kadar.. uzaklığı metre ile ölçmedim:) fakat yaklaşık bir saat sürdü ve çok eğlendik birde arkadaş bulduk yanımıza, yol boyunca kah lafladık kah alışveriş yaptık, akşam ve yatsı namazlarımızıda haremde kıldık ve akşam 9 buçuk gibi eve döndük.. Eve geri dönerken yürümedik tabi:) bu kadar tembel vücutlara fazla yüklenmek olmaz, bugünlük bu kadar yeter ama haftada iki gün yapmalı bu yürüyüşü diye not ettik aklımıza..
İşte günümüzden kareler..

Birşey daha yaptım İbrahim Eren için.. Hazır teyzemizde kırmışken tabuları:)içindeki Spiderman aşkına ön verdim bugün.. Spidermanlı çoraplarını giydirdim, çorapların sevdasına o kadar uzun yol boyunca hiç yoruldum demedi..Spidermanlar yorulmazmış:) birde spidermanlı saat aldık yolda, keyfine diyecek yoktu:) ve bu onun Spiderman bakışıymış:)

Sportman erkekim benim.. Şelale kenarında yol arkadaşını bekliyormuş.. Şelalede aksaydı arkada iyi bir fon olacaktı ama akmıyordu malesef..

Yürü erkekim.. Yollar senin:P

Arada atıştıracak tabi yol uzun..

Son olarak Kubbetül Hadra ile Ay'ın muhteşem birlikteliği.. Yalnız fotoğraf kalitesi için çok özür diliyorum resimi çektiğim mekan hem çok uzak hemde çok karanlıktı ancak bu kadar oldu..Yaklaşmayı da göze alamadım çünkü ileri taraf görüldüğü gibi çok kalabalıktı..
İnşaAllah kısa zamanda bunu telafi etme imkanı bulurum;)

Memleketten bir nefes, bir koku geldi bize...

2008-12-13T21:33:00.016+03:00

Temel'in 61 plakalı araç gördüğü zaman lastiğine bıçağı saplayıp, ''Memleçet havasi alayrum'' derken yaşadıklarını daha iyi anlıyorum artık:) buralarda 25 plakalı bir araç görsem bende farklı davranmayacağım herhalde:P
Bugün annemlerden, daha önceleri kardeşime Mutlu çocukla r'ın sitesinde okuduğum ve buralara gelen birisi olursa bu kitaplardan gönderebilirsiniz dediğim ama verdiğim tavsiyeyi kendim bile unuttuğum, kitaplar ve yanına da İbrahim Eren için ufak tefek şeyler ekledikleri bir paket geldi..Paketi ilk açtığım anda abartılı gelecek belki ama sanki içinden annem, babam, kardeşlerim çıkacak zannettim:) Hepsinin kokuları tek tek geldi burnuma..hepsi kendilerinden birşeyler koymuş üzerlerinede ufak notlar eklemişler ve göndermişlerdi... Pakette neler mi vardı? İşte bazıları..

Konu mankenimiz Çizgili...:) Çizgili teyzesinden..

Kitaplarımız.. Birde yanına İbrahim için hayvan masallı bir kitap eklemişler ama '365 Etkinlik' o kadar güzel ve albenili ki İbrahim Eren'in diğer kitabı fark etmesi biraz zaman alacak..:)
Harika çocuk kitabıda benim başucu kitaplarım arasında yerini aldı bile..

İbrahim Eren okula giderken üşümesin diye anneannesi hırka ve Şimşek Mcqueenli çorap teyzeside spidermanlı külotlu çorap koymuş.. Ah teyzesi yaktın bizi, biz tasvip etmiyoruz diyerek hiçbir şekilde spidermanlı birşey almıyorduk İbrahim Eren'e.. Şimdi bize bakııın teyzem aldı bana diyor..:) Ve balonlarımız, hepsini şişirdik astık odamıza hiç kalabalığımız yok ya..:D ama olsun bunların üstünde Türk bayrağı var ve gerçekten sanki eve Türkiye havası getirdi..

Stickerlarımız... Motosikletli olanlar dayısından diğerleri kuzeni Sümeylan'dan.. Sümeylan birde not yazdırmıştı üzerine, Bunlar şapışabiliyooo diye..:) Yerim ben senin dillerini, abin her tarafa şapıştırdı zaten.. Resimini çekene kadar birkaçı uçmuştu bile:D

İbrahim Eren'in fındık ezmesi tutkusunu bilen babam aramiş taramiş katkısız fındık ezmesi bulmuş ve göndermiş..Fındık ezmesi hayranlarına kesinlikle denemelerini tavsiye ederim. Şimdiye kadar Krokantlı karışımları fındık ezmesi diye yedirmişler bize..

Benide unutmamışlar sağolsunlar..Takı takıntımı biliyorlar, banada takı yapayım diye bir sürü incik-boncuk göndermişler.. Hepsini yapıp takmak nasip olur inşaAllah.. Boncuk seçimini yapan çizgiliye özel teşekkür gönderiyorum renkler tam benlik;) Serde biraz kokoşluk varda..:D

Vee.. Beni en çok duygulandıran..İbrahim Eren'in en küçük teyzesi kendisinden de birşeyler koymuş olmak için çantasından kalem açacağını çıkarıp koymuş..Üzerindeki notu ile beraber İbrahim'in kıymet bileceği zamana kadar saklayacağım.. Umarım bunun için bana kızmazsın..;)

Ufacık şeyler birgünlüğüne de olsa beni sanki Türkiye'ye götürüp getirdiler.. İbrahim Eren'de bütün gün stickerlerini ve kitaplarını evde dolandırdı durdu.:) En uygun yerlere hepsini şapıştırdı.. Gerçi kayınpederim, İbrahim Eren'in bunların hiçbirine ihtiyacı olmadığını hepsinin daha güzellerine sahip olduğunu bir oda dolusu oyuncağın içinde bütün gün o stickerlerle oynamasının gereksiz olduğunu söyledi İbrahim'e :) ama bizim için önemli olan bunların somut değerleri değil , bizi mutlu eden düşünülmüş olmak, değer veriliyor olmak.. Hepinize, herşey için Teşşekkür ediyoruz..

Yemek duamız..

2008-12-13T15:55:00.009+03:00

Bu soğuk günlerde karpuzlu bir fotoğraf içimizi ısıtsın istedim;)

El açtım Allah'ım sana
Akıl, fikir, doğruluk
İyi huylar ver bana.
Yemezsem büyüyemem,
Okuluma gidemem.
Güzel güzel yerim
Herşeyi yaratan
Allah'ıma şükrederim..

Resmi olarak yemek duamız bu, fakat yemek üzerine farklı dularımızda var.. Örneğin;
İbrahim Eren her gece bir biberon süt içmeden uyumaz ve biberon tam ağzına kadar dolu olmalıdır..Gün içinde süt verilmediği için, bir yudum süt bile süttür onun için:) Fakat bazen evde biberonu dolduramayacak kadar süt bulunduğu hatta nadirende olsa hiç süt olmadığıda oluyor.. Hiç süt olmadığı durumlardan bahsetmek bile istemiyorum:) fakat sütün biberonu tam dolduracak kadar yetmediği zamanlarda yaygara kopmaması için annesinin icat ettiği bir yöntem var;) Ellerimizi açıp,
''Allah'ım bana bu sütü verdiğin için sana şükürler olsun, öğrendimki sütü çok sevdiği halde bulamayan çocuklar varmış, sen onlara süt gönder Rabbim ve bu süt ile beni doyur afiyet ver'' bu duanın sonunda sütünü içip mışıl mışıl uyuyor.. İşte duanın gücü;)

(Bu arada biberonu bıraktığımızı bilenler için bir bilgilendirme:P Biz biberona yeniden başladık aslında hiç itirazı yoktu ama çok acı çekiyordu, çok sevdiği sütü bile bazen içmeden uyuyordu:( Annenin yüreği acıdı ve tekrar biberonla vermeye başladı sütünü, günler sonra sütü karşısına biberonla gelince gözlerindeki ışıltı herşeye değerdi..:) Askere gidene kadar sütünü biberonla içecek değil ya elbet onunda bir vakti vardır diyerek zamana bıraktık..)

Ne kadar çok biberon dedim. Başlığı biberon olarak atsaydım daha iyi olacaktı..:) neyse bırakayım artık yoksa yine ağzımdan (elimden) kaçacak:P

Hayırlı Bayramlar...

2008-12-08T01:56:00.002+03:00

Gurbetin en zor geçen vaktidir bayramlar.. Bayramlıkların anlamını yitirdiği, gülümsemenin yüzünüzde anlamsız bir boşluk bıraktığı, yan komşunun kapısı çalınırken içinizde birşeylerin kıpırdadığı ama sizin kapınızda değişen hiçbirşeyin olmadığı..:(
Yaşamayan bilemez, öz vatanda bayramın kıymetini.. Sevdiklerinizle beraber mutlu bir bayram diliyorum sizler için..
Şükürler olsun bizde En güzel ile beraberiz.. Birazdan Mescid-i Nebevi'ye bayram namazına gideceğiz, Peygamberimizle bayramlaşmaya.. Zaten bize O'nunla beraber olduğumuz her an bayram.. Bize hergün bayram:)

Bu arada bloğumuzada bayramlığını giydirdik;) Bizim için bayramlığın bir anlamı yok ama artık onun için var:P

Arafatta olamamak..

2008-12-06T23:43:00.001+03:00

Büyük gün geldi.. Bugün hacılar Arafat'a çıktı, çıkmaya devam ediyor.. Yarın vakfe yapılacak, akşamdan sonra Müzdelifeye geçilip taş toplanacak ve bayram sabahı şeytan taşlanacak..Mekke'de nasıl bir coşku var şimdi.. Şu anda orada olmayı ne kadar çok istiyorum, fakat bu sene bize kısmet olmadı:( İnşaAllah seneye diyoruz artık kısmetse..
Bu senede payımıza düşen iki sene önce İbrahim Eren'le beraber yaptığımız Haccın resimlerine iç çekerek bakmak oldu.. Resimlerin büyük bir kısmı bilgisayarın azizliğine uğramış, birkaçını da sizlerle paylaşalım..

Arafatta uykuya doyamamıştı İbrahim Eren, annesi rahat ibadet etsin diye...

Uyanmışta keyif yapıyor..:)

E hadi anne ben hazırım..Herkes Müzdelife'ye gidiyor, sen fotoğraf çekmekle meşgulsün..

Bayramın ikinci günü;

Baba omuzlarında şeytan taşlamaya gitmek gibisi yoktur herhalde..:)

Ne kadar uzunmuş Mina'nın yolları.. Sen devam et baba ben azcık kestireyim...;)

Haydi Gülümse!

2008-12-04T02:10:00.007+03:00

Bu günlerde o kadar ihtiyacım var ki gülümsemeye..
Böyle zamanlarımda İbrahim Eren'in arşivi unutturuyor bana zamanı..
İşte gezinirken rastladıklarım, beni gülümsetebilenler...

İbrahim Eren, msnden onu çağıran dedesinin yanına gitmeye çalışıyor:D

---------------------------------------------------------------------------

Dışarı çıkmak için hazırlanmış fakat, annesini beklerken uyuya kalmış..:D

4 yaş hayalleri...

2008-11-26T13:06:00.007+03:00

4 yaşında çocuğu olanlar yahut çocuk gelişimi hakkında yeterli bilgi sahibi olanlar bilir, 4 yaş hayal yaşıdır..Çocuklar bu yaşta inanılmaz hayaller kurar daha sonra kurdukları bu hayallere gerçekmiş gibi inanırlar..Bu bilgiyi ilk öğrendiğim zaman, o yaşta o kadar hayal kurabilen ve buna inanan çocuğun ne kadar sevimli olabileceğini ve başına ne işler açabileceğini hayal etmiş, günlerce her aklıma geldiğinde gülümsemiştim:) (nereden bilecektim benimde bir oğlum olacak ve o yaşa geldiği zaman başıma ne işler açacak:D )
Hatta o zamanlar tamda 4 yaşlarında olan dayımın torunu, elma sapını bir yılana benzetip bizi korkutmaya çalışmış, daha sonrada kendi yalanına kendisi inanıp korkudan saatlerce koltuğun tepesinden inemeyerek bizi gülmekten kırıp geçirmişti..:)

Dün akşam İbrahim Eren okulda neler yaptığını anlatırken, ''bugün doktor amcayada gittik anne benim karnıma baktı'' dedi. Daha önceden okuldan, her çocuk için bir sağlık dosyası açılacağını okulun doktorunun aylık rutin gelişmeleri bu dosyalara kaydedeceği hakkında bilgi verilmişti..O yüzden pek önemsemedim..Fakat bu sabah okula gitmeden önce kıyafetlerini giydirirken elinin üzerinde bir yeri gösterip ''buraya dikkat et anne doktor amca oraya iğne yaptı acıyoo'' dedi..Elinide o kadar itina ile havada tutuyorki.:) O anda bütün cinlerim tepeme toplandı, çocuğumun 4 yaşında olduğunu unutup elinde iğne izi varmı diye bakmak bile aklıma gelmedi..Hatta o sinirle sabah namazını bile kaç defa kıldığımı hatırlamıyorum.:D
Birkaç saat sonra okula telefon açtım..''Benim çocuğum astım hastası, bunu doyasında da belitmiştim siz benim haberim olmadan nasıl iğne yaparsınız. Madem bildiğinizi yapacaksınız o halde o dosyaları niçin bize doldurttunuz..bla..bla..bla.. '' verdim veriştirdim..Karşı taraftan yalnızca, bunun rutin bir kontrol olduğu iğne, ilaç vb. birşey kullanılmadığını söylediler..
Ta ki o zaman oğlumun 4 yaşında olduğu aklıma gelmişti:D Gerçek anlaşıldı ki;
İbrahim Eren ilaçlarını içmeyi reddettiği zamanlarda babasının (pek de tasvip etmesemde) ''O halde seni doktor amcaya götüreyim de sana iğne yapsın'' demesi çocuğun kafasına doktor amcalar iğne yapar fikrini yerleştirmiş, dünde doktora gidince kendine iğne yapıldığını hayallemiş..:D
Artık okulda benim için paranoyak anne diyorlardır herhalde:D Önümüzdeki sene İbrahim Eren'in kaydını yapmazlarsa hiç şaşırmayacam:)
Kim demiş hayal kurmak zararlı değildir diye:D

Ya Taiba!

2008-11-25T03:58:00.013+03:00

Bugün hareme gittik..
Aslında burada çok normal, sıradan birşey hareme gitmek fakat Hacc mevsimi nedeni ile sık ziyaret edemiyoruz artık..O yüzden bugünlerde bizim için çok kıymetli oluyor bu anlar;)
Hacılar tıka basa olmasa da doldurmuştu haremi, hepsinin yüzünde bizim için artık sıradanlaşan o anı yaşamanın heyecanı vardı.. O heyecanı tekrar yaşamayı okadar arzuluyorum ki, her hacının yüzüne bakıp gözlerindeki pırıltıyı yakalamaya çalışıyorum..Sonrada başkaları için bu kadar önemli olan bir güzelliğin benim için ne kadar ulaşılabilir olduğunu hatırlayıp ne kadar şanslı bir kul olduğumu düşünüyorum.. iyiki Medine'deyim, iyiki Medine'liyim diyorum:))
Aslında haremde fotoğraf çekmek yasak, fakat çok kalabalık zamanlarda engel olunamıyor artık..Bende ellerinde fotoğraf makinesi habire zırt-pırt sağın solun, dibin köşenin, olur olmazın resimlerini çeken hacıların arasına karışıp fırsatı değerlendirdim;)
Medine halkının Harem diye adlandırdığı Mescid-i Nebevi'de ufak değişiklikler var..Onları resimledim sizler için..Haremin açık alanı üzerini önceden harem içinde birkaç tane bulunan şemsiyeler ile kapatıyorlar..Ve o şemsiyeler yapım aşamasında çok ilginç görünüyorlar..İbrahim Eren,
dev örümcek diyor onlara:)) bakalım siz neye benzeteceksiniz..Bunlar henüz yapım aşamasında.. Bitmiş halleri böyle olacak..

Altından bakınca da böyle...

Ziyarete gelen misafirler için çok faydalı olacak..Biz alıştık artık sıcağa ama ziyaretçiler çok sıkıntı çekiyordu..İki senedir devam eden çalışmaların bir an önce bitmesini diliyoruz artık..
Bu kadar harem resmi çekilirde İbrahim Eren çekilmez mi?

Ben şemsiyeleri karelemeye çalışırken, ''Anne sana bi poz verecem hadi beni çek lütfen'' diye çırpınan İbrahim'in verdiği poza bakarmısınız:))
İbrahim'in teknolojiyi keşfetmeye çalıştığı an...

Bayıldım ben bu ikiliye:)) Diğer çocuk İbrahim'in arkadaşı Erva..Benim gelecekteki gelin adaylarımdan birisi;) Nasılda şirinlik yapıyor:)Ayrıca bu çocuğun benim için özelliği henüz net bir resmini yakalayamamış olmam:) Yakaladığım zaman onuda paylaşacam;)

Ve..Medine'de çocuk olmak...

Gece kek yapmaya kalkarsam:)

2008-11-20T03:04:00.000+03:00

Son zamanlarda yaptığım kekler bulgur bulgur oluyor, ele alınca dökülüveriyordu. Bu konudaki tecrübelerine güvendiğim bir arkadaşım unu çok fazla koyduğum için olduğunu söyledi..Bende gecenin 2'sinde unu az bir kek denemeye karar verdim..
Malzemeleri karıştırdım, oldukça az un koyarak (ki tarifte de tahin kıvamında olması yeterli diye yazıyordu) fırına verdim keki.. ve birşeylerle oyalanmak için içeri odaya geçtim..Tam 10 dakika sonra kek ne haldedir diye mutfağa doğru yollanmıştım kii birde ne göreyim, mutfağın kapısından dumanlar çıkıyor, ortalığı keskin bir yanık kokusu sarmış..:( Fırının kapağını açtığımda, fırının alt tablasının tamamen yanmış kek ile kaplandığını gördüm..Benim ızgara üzerine koyduğum unu az sevgili kekim kabara kabara kalıptan taşmış bütün fırını mahvetmişti..
Yinede birşeylerin kurtarılabilir olduğunu düşündüm ve kekin altına bir tepsi yerleştirip duman ve kokunun sebebi alt tablayı çıkararak tekrar fırının kapağını kapattım ve yine mutfaktan çıktım..Bu sefer mutfağa biraz daha yakın bir yerde konaklayıp olacakları bekledim..(Bu arada buraya kadar okuyanlar benim saray gibi bir evim olduğunu mutfaktan çok uzaklara gittiğimi düşünmesinler:) evim kibrit kutusu kadar bile değil:) ) Mutfaktan gelen koku ve duman kesilmeyince tekrar bi göz atma ihtiyacı hissettim.. Çünkü bu koku ve duman bu şekilde devam ederse komşularımın difa-ul medeniyi (İtfaiyeyi) çağırması an meselesiydi..
Sonuç tahmin ettiğim gibiydi:( halen daha uslanmayıp kabarmaya devam eden kekim tamamen kendi iradesi ile kalıptan tepsiye intikal etmiş oda hali ile alt tablada olmayınca yanarak duman ve kokuyu devam ettiriyordu..:(
Tamam pes ettim diyerek fırını kapattım evdeki tüm havalandırma kaynaklarını açtım ve üzerimdeki bu stresi ancak yazmak rahatlatır diyerek buraya aktardım..:)
Yok olan emeğime, temizlemek zorunda olduğum simsiyah bir fırın ve edevatlarına, evimdeki keskin yanık kokusuna yanmıyorum..:( Duman kokusundan rahatsız olduğu için uyuyamayan Kayınpederimin ''bu gelin sabahlara kadar evde periler gibi dolandığı yetmiyormuş gibi bu saatte kek yapma aşkından bizi dumana boğdu'' diye hakkımda düşündüklerine yanıyorum..:) Halbuki tek niyetim adamcağızın sabah kahvaltısına mis gibi bir kek koymaktı..:(
Neyse olan oldu artık gidip tüm gürültülerimle temizleyeyim şu mutfağıda deliller ortadan kalksın bari;)

Bizim evin nağmeleri..:)

2008-11-19T01:19:00.001+03:00

Bu aralar bizim eve bir radyo vericisi kurulsa epey bir dinleyici kitlesi toplarız herhalde..Ben dinlemezdim diyerek ön yargılı olmayın hemen, bizde her kesime hitap edecek yayın mevcut..;)

İbrahim Eren'in okul dersleri 4 bölümden oluşuyor..Arap alfabesi, rakamlar, ingilizce ve Kur-an.
Okulda yeterince çalıştırılıyorlar aslında..fakat bizimki arapçayıda yeni öğreniyor olduğu için bende evde desteklemek zorundayım..
Evde de işi oyuna dökmeye çalışıyoruz yoksa mümkün değil küçük adam birşey öğrenmeye yanaşmıyor..:( Hal böyle olunca tek kurtarıcımız şarkılar, sesli ve görüntülü yayınlar..Sorunda orada zaten, bir şarkı yahut Kur-an'dan bir sure (teyipten veya bilgisayardan) açtığım zaman eğer çok dikkatini çekecek birşey yoksa başında durmuyor, alıyor oyuncaklarını evin en sakin ortamına taşınıyor:) zaten dikkat çeken birşeyde varsa bütün dikkat ona yoğunlaşıyor dinlediğinide anlamıyor:) E bu durumda iş anneye düşüyor, ezberliyor bütün şarkıları bütün gün evde İbrahim nereye giderse oda işini oraya taşıyıp söylenip duruyor:)

Bir saat boyunca evimizde, Whellss on the bus go round and round, round and round...nağmeleri çınlarken bir sonraki saatte, Elifun Erneb yecri yel-ab yekulu cezeren... diye devam eden nağmelerini dinleyebilirsiniz..:D Bunlar gün içinde çeşitli saatlere dağılmış;
Felak Suresi,
Mesed Suresi,
Old Mc Donald had a farm E I E I O....şarkısı,
Elif Be Te Se Ciiim Haa...diye devam eden uyduruk şarkımız:),
Vahid, İsnan, Selasee...(rakamların şarkısı) diye uzayıp gidiyor...:)
Bazen beynim laçka oluyor, gece uyurken bile şarkıları sayıkladığımı düşünüyorum:) neyseki kocamdan henüz bu konuda bir şikayet almadım;)

Hele bir rakamların şarkısı varki İbrahim'den daha çok ben hayranım ona, gece gündüz dilimden düşüremiyorum şu ara:) Nasıl birşey olduğunu merak ediyorsanız burada..

Bu ne hal?

2008-11-18T19:02:00.000+03:00

Az önce bloğuma bir yabancı gözü ile bakayım dedim ilk defa...Şimdiye kadar sağını solunu düzeltmek için uğraşmaktan hiç fırsatım olmamıştı..
Bloğu baştan sona okumaya çalıştım ama okuyamadım:) düşük cümleler, bozuk kelimeler, imla hataları alt üst ettiler bütün konsantrasyonumu..Ben Türkçeyi unutmuşumda haberim yok..:( Bu gurbet ellerde ecnebi olduk, ne arapçamız oldu, ne türkçemiz kaldı..:( var olan bir dilimizdi ondan da olduk iyi mi?
Başka bir yerde görsem mutlaka eleştirmeden geçemiyeceğim bu eksikliği kendi bloğumda da eleştiriyorum..:) Okuyanlardan,okumak zorunda kalanlardan özür diliyorum..
Uzun zamandır kitap okumadığımı ortaya çıkardı bu blog rezil etti beni:) gerçi İbrahim Eren'in olur olmaz heryerde konuştuğum türkçeyi düzeltmeye çalışmasından, '' Anne makinede değil, makinada makinada diyeceksin'' diyerek beni yerin dibine sokmasından anlamalıydım türkçemin ne hallere geldiğini..
Bu arada babacığımada sitemlerimi göndereyim. Bloğumu takip ettiğini düşünüyordum..Yazarken türkçe karakter kullanmadığım için sürekli beni uyaran babamın bu eksikliği en başından fark edip beni uyarmasını beklerdim..Adamcağızda bildiğini yapıyor nasılsa diyerek beni kendi halime bırakmış belli oldu:)

Uyku Duamız..

2008-11-16T02:56:00.000+03:00

Her çocukta olduğu gibi İbrahim Eren'in de gece korkuları var. Özellikle de odasını ayırdıktan sonra daha da arttı korkuları.. Ama benim gibi korkusunu bahane edip ebeveyn yatağına kaçmıyor:)
Ben korkusunu yenmek için çareler ararken İbrahim bana tüyoyu verdi;) Birgün onu yatırmak için yatağına eğildiğimde dualar mırıldandığını fark ettim..Kulak verdiğimde, ''Allah'ım korkuç kötüleri bağla, onları benim yanıma gönderme diyordu''..:) O küçücük yürek bile sığınacak biryerler arıyor, duanın gücüne inanıyordu demek.. Aslında bizde yatmadan önce beraber dua okuyorduk ama okuduğumuz dualar arapça olduğu için anladım ki, çocuğu tatmin etmiyormuş.. ''Sana dua öğreteyim onu okumak istermisin'' diye sordum.. ''Evet'' diye cevapladı.. Bu aralar bu duayı o kadar benimsedi ki öğle uykusuna yatarken bile mutlaka okumadan uyumuyor..Ve gecenin bir vakti yine bu duayı okuduğunu duyarsam anlıyorum ki hoşuna gitmeyen rüyalar görmüş..:)

Geldi uyku zamanı, huzur gönder Yarabbi
Bütün yaratıklara rahatlık ver Yarabbi
Güzel rüyalar görüp uyanalım inşaAllah
Lailaheillalah MuhammedRasulullah...

Cevabi en zor sorular..

2008-11-13T15:44:00.000+03:00

İbrahim Eren'in kahramanlık sevdalarından daha önceki yazılarımda bahsetmiştim..Bu yaşta normal midir yoksa bizimkinin hayal dünyası mı çok geniş bilemiyorum, bazen o kadar ileri gidiyorki Dünyayı kurtaran adam bile küçük kalıyor yanında:) Böyle zamanlarında kendini çok fazla kaptırmasın diye Allah'ın varlığından ve büyüklüğünden bahsediyorum ona..Her ne kadar duygularını en doruklarda yaşadığı anlarda beni dinlemiyor gibi görünsede bazı şeyler kafasına girebilmeyi başarmış ve aklının bir köşesine takılmışlar demek...
Bugün onu yatırıp uyumasını beklerken bana çok ilginç bir soru sordu, ''Anne ben niçin Allah olmadım?'' dedi..Bu soruya nasıl bir cevap vereceğimi bilmiyorum:( Yığınla okuduğum gelişim kitaplarının hiçbirinde Allah'ın yerinde olmak isteyen çocuğa nasıl davranılacağı yazmıyordu:( Allah'ın yaratılmadığını fakat bizim yaratılmış olduğumuzdan bahsettim ama onun henüz bunları anlayacak kapsite de olmadığını biliyorum. Söylediklerimin pek çoğunu anlamadığının farkındayım...
Bebekliğinden beri uyuturken ona Allah'ın isimlerini ve Peygamberimiz için salavatlar okuyorum, şimdiden o güzel isimler aklında yer etsin diye..Geçtiğimiz günlerde (çok şükür) okuduklarımın ne anlama geldiğini sordu..Bende ona Allah'ın ve Peygamberin isimleri olduğunu açıkladım.. ''Allah'ın ve Peygamberin bu kadar çok isimleri var ise niçin bana yalnızca İbrahim Eren ismini koydunuz?'' demez mi..:)Yine afalladım bir müddet ne cevap vereceğimi düşündüm:) Peygamberimizin o isimleri daha sonradan hayatında yaptığı iyilikler karşılığında aldığını, kendiside iyi bir insan olursa ona da başkaları tarafından pek çok güzel isimler verilebileceğini anlattım ama ben sözümü bitirdiğim zaman uyumuştu bile.:)
Bütün çocuklar böyle bir dönemden geçiyorlar mı acaba? Yoksa biz mi sebep oluyoruz bu kadar abartmasına bilemiyorum.. Örneğin sokakta yürürken bize '' Elimden tutmassanız size araba çarpabilir, düşebilirsiniz. Eğer kendinize birşey olmasını istemiyorsanız gelin ve elimden tutun çünkü ben kahramanım bana birşey olmaz'' diyor:D ve bunları söylerken yaya yolunda yürüyen biz, araç yolunun ortasında yürüyen de kendisi:D
Sokağa çıkarken asker kıyafetlerinden başka birşey giydiremiyorum..Mutlaka üzerinde asker yeşilinden birşeyler olacak:) Önceki gün yolda yürürken çamurlu çok pis bir alandan geçmeye çalışıyordu..Bende '' Eğer o çamurlara basarsan çok sevdiğin kıyafetlerin kirlenir üzerine mikroplar bulaşır'' dedim..El cevap; ''Ben kahramanım ya anne, öldürürüm o mikropları'' :) Anlayacağınız benim oğlum kahraman olduğu gibi daha şimdiden Domestosun tahtınada aday:P

Ya ölseydin karınca!

2008-11-09T04:27:00.001+03:00

Karıncalar.. evimizde bizden başka uzun süre yaşamayı başarabilen tek canlılar..Şimdiye kadar hayvan ve bitki adına(balık, saksıda çiçek, bambu ve hatta hamam böceği vb. haşerat) her ne geldi ise evimize, fazla hayatta kalamadı malesef:( Ailemizden birini yemeden salıveridiğimiz Cennet papağanını dahil etmiyorum bu saydıklarıma.. Karıncalarında def-i için hertürlü yönteme başvurdum ama yoruldum kendi hallerine bıraktım artık..Onlarda benim yemeklerimi çok beğeniyorlar diyerek (kendimi böyle teselli ediyorum:D..) karışmıyorum gayrı..
Dün akşam mutfakta yemek hazırlığı yaparken İbrahim Eren'de ayaklarımın altında ufak bir karıncayı elindeki karton rulo ile oyununa dahil etmeye çalışıyordu, uzun süreli sessizliğinden sonra aramızdaki diyalog;
-Anne bu karınca ölmüş
- Ya! sanki az önce yaşıyordu
-Zaten yeni ölmüş
-Hym peki nasıl ölmüş?
-Bu rulo onu öldürmüş
-Koy bakayım o ruloyu yere..Kendi başına hareket edebiliyor mu?
-Hayır edemiyor
-Demek ki onu birisi eli ile tutuyordu
-Evet ben tutuyordum
-Yani bu ne demek oluyor?
-Karıncayı ben öldürdüm demek mi oluyor anne? Hüzünlü bir şekilde kafamı sallayarak,
-Sanırım öyle...dedim
Pişmanlığı her halinden belli oluyordu..Bir müddet daha izledi karıncayı ve birden feryad etti
-Anne karınca ölmemişş, canlanıyor..
-O halde Allah'a dua et dedim.. Ona sağlık versin..
Ama nasıl dua edeceğini bilmiyordu..Benden yardım istedi..Duayı ben söyledim O da tekrarladi..
''Allahim ben bu karınca ile yalnızca oynamak istemiştim, amacım onun canını yakmak yahut öldürmek değildi..Lütfen ona sağlık ver..Yuvasına, kendini bekleyen yavrularına gitsin..Bir daha hayvanlara bu şekilde davranmıyacam söz veriyorum Allah'ım..''
İbrahim'in yüzüne bir baktım ki gözleri nemlenmiş neredeyse ağlayacak..Kendime ne yapmaya çalıştığımı sordum.Çocuğa hayvan sevgisi öğretmeye çalışırken neredeyse travma yaşatacaktım:) Ya karınca ölürse.. İbrahim'in bu duygu yoğunluğu ile neler yaşayabileceğini düşündüm ve bıraktım ona dua ettirmeyi kendim içimden ''Allah'ım nolur yaşasın bu karınca'' diye dua etmeye başladım:)
Ve karınca yaşadı..:)Allah dualarımızı kabul etti. Şükürler olsun.. biraz sonra ayaklandı dolanmaya başladı fakat karıncanın ciddi bir travma yaşadığı belliydi:) dakikalarca olduğu yerde döndü durdu:) İbrahim 'Anne neden evine yavrularına gitmiyor burada dönüp duruyor?' diye sorunca, ' Sevincinden yavrum sağlığına kavuştu ya' diye cevap verdim:) Sanırım bundan böyle İbrahim artık yolda yürürken bile karıncalara yol verecek:D

Oyun hamuru ile yaptıklarımız..

2008-11-09T04:07:00.000+03:00

Bizim dönem dönem sevdalarımız olur, ama öyle böyle sevdalar değil ölesiye bağlanırız. Rüyalarımıza girer, oyunlarımız sadece onların üzerine kurulur.Sadece onların çizgifilmleri izlenir. Bu kadar ölesiye bağlandığımızdan mıdır zaman sonra bırakıveririz bi kenara.. Hatırası vardır diye atmayız ama eskisi kadar da anmayız artık..Şimdilerde sevdamız Şimşek Mcqueen..Öyle ki;
-Ne yesek İbrahim Eren?
-Şimşek Mcqueen
-Nereye gitsek İbrahim Eren?
-Şimşek Mcqueen
-Ne yapsak İbrahim Eren?
-Şimşek Mcqueen...Bu muhabbet böyle uzar gider artık..Oyun hamurlarımızı da elimize aldığımız zaman sonuç farklı olmadı tabi:) Çaresiz Şimşek Mcqueen yapmak zorunda kaldık. Fena da olmadı hani. bende seviyorum galiba bu sevimli arabayı:) Ama İbrahim duymasın benimde favorim Mater;)Mater babasının favorisi diye onu kimseye vermiyorda:)

Hangisinin İbrahim'e ait olduğu ayırd edilebilir herhalde:)Yinede çok becerikliydi oğlum.Herhangi birşeyi yaparken mutlaka birkaç sefer yerinden kalkar, sıkılır bırakır giderdi fakat bu sefer yapılan Şimşek Mcqueen olunca hiç başından kalkmadan bitirdi:)

Bu da ben oyun hamurlarını hazırlayana kadar İbrahim Eren'in yuvarladıkları:) Pek bi korkunç görünüyor:D

Yüzdeyüz anne yapımı oyun hamuru..

2008-11-07T04:10:00.000+03:00

Malumunuz piyasada satılan oyun hamurları hakkında her türlü şey söyleniyor..Hele anne iseniz kulak kabartmadan, işkillenmeden edemiyorsunuz.. Bu durumda iş başa düşüyor anne olarak napsamda çocuğumun hem sağlığını korusam hemde hiçbirşeyden eksik etmesem diye çareler arıyorsunuz..
İbrahim Eren'de nicedir oyun hamuru ile oynamak istiyor sürekli bana hatırlatıyordu. Aslında evde de satın alınmış rengarenk hamurlar vardı ama bile bile çocuğumun eline vermeye vicdanım müsade etmedi ve sıvadım kolları..Önce internetten aradım, taradım. Birisi yalnızca tuz, su ve undan yapılan diğeri tutkal ve undan yapılan iki tarifte karar kıldım. İbrahim Eren'in artık ağzına almayacak kadar aklının büyüdüğüne inandığım içinde tutkal ile yapılandan yaptım. Diğer tarifi ise kuzeni Sümeylan(Süleyman) için tavsiye ettik teyzemize..
Gelelim malzemelere..
Tutkal
Un
Değişik renklerde gıda boyaları.

Fakat ben yaparken pek çok şeyi tecrübe ettim. Paylaşmak istiyorum ki sizlerde benim düştüğüm hallere düşmeyesiniz:P
1. Tutkal ve unu karıştırırken mutlaka önce karıştırma kabına bir miktar(4-5 yemek kaşığı kadar) tutkal döküp azar azar un ekleyerek kıvam verin..Benim gibi kaba unu doldurup sonra tutkal döke döke kıvam tuturmaya kalkmayın bi dünya taş gibi hamurunuz olur elinizde:)
2. İlk başta büyük bir hamur hazırlayın. Daha sonra onu ufak parçalara bölerek renklendirin..Benim gibi her renk için ayrı hamur karmayın:)
3. Mutlaka plastik eldiven kullanın. Onu ilk baştan akıl etmiştim ama:)
4. Hamurunuza cıvık ele yapışan bir hamur kıvamında iken un eklemeyi bırakın ve lastik eldivenden hamur ayrılana dek yoğurun. İlk başalarda ümitsiz vaka gibi görünsede mutlaka hamur ele yapışmayacak kıvama geliyor. Yoksa hamur yapışmayana kadar un eklerseniz o kadar sert oluyorki değil çocuğunuz siz dahi şekil vermekte zorlanıyorsunuz..Olaki yinede sert olursa hamurunuza tutkal ekleyip var gücünüzle yoğurarak istediğiniz yumuşaklığı kazandırabiliyorsunuz..
5. Hamur yoğurmak için uygun bir mekan ayarlayın ortalık çok batıyor. Ben senin gibi pasaklı değilim diyebiliyorsanız ona bi lafım yok;)
6. Hamurla oynarken mutlaka yanınızda nemli bir bez bulundurun ve hamurlarınızın üzerini bununla örtün, bu hamurun tek olumsuz tarafı çok çabuk kuruyor olması..
Hamurlarınızı hava almayacak şekilde poşetleyip buzdolabında uzun süre saklayabilirsiniz.. Ve işte benim zaferim :) rengarenk hamurlarımız.. Mavi renk boyamız yoktu şimdilik bu renklerle idare edecez zaten mavi renge de ihtiyacımız yok bize bu aralar bol bol kırmızı olsun yeter;) Neden mi? Onun cevabı da bir sonraki konuda;)

Oynatmaya az kaldi..

2008-11-04T14:20:00.000+03:00

İki gündür uykularım biri veya birileri tarafından en tatlı yerinde bölünüyor:( Ve bölündüğü yerde film kopuyor artık uykuya devam edemiyorum;( Beynim sinyal çanlarını çalmaya başladı.. Sana uyku diye bişe yok, sen kıymetini bilmiyon diyo bana:( yoksa benim bu saatte ayakta olduğum görülmüşmüdür:P Şaka bir yana gerçekten sıyırmak üzereyim bütün gün ağrı kesici sakinleştirici ne bulduysam indirdim mideme.. Gece 11'de de bütün ev halkını silah zoru ile uyutup, uykumu bölebilecek bütün araç ve gereçleri ihma edip kafamı yastığa koymuştum kii...Görgüsüz, insanlıktan nasibini almamiş aklıma gelen her türlü hakareti etmeyi müsait bir komşumuz (muhtemelen Mısırlı) televizyonun sesini sonuna kadar açtı, tam da yatak odamın altında.. Ben bile üst kattan rahatlıkla anlayabiliyorum ne izlediğini:( İlk başlarda kafamı yastığa gömüp 'Ya Sabır' çekiyordum fakat benim gibi rahatsız olan başka komşularımız da varmış demek duvara yahut yere sertçe vurma sesleri duydum.. Fakat pişkin komşumuz kendine yakışanı yaptı ve aynı şekilde oda vurarak karşılık verdi ve üstüne tv'nin sesini daha da yükseltti.. O anda ulaşabildiğim en sert cisim elektrik süpürgesinin demirleri oldu ve bende vurmaya başladım.. Bir ben, bir diğer komşu, bir kendisi, bir ben, bir diğer komşu, bir kendisi... Sonunda bu yarışın sonu yok diyerek pes eden ben oldum..Çünkü beynim o dayanılmaz ağrının sinyallerini vermeye başladı:( Kafamı tekrar yastığa gömüp artık ''Allahim nolur ya aklımı al ya canımı'' diye dualar etmeye başlamıştım ki birden televizyonun sesi kesiliverdi..:) Diğer rahatsız olan komşumuz dışarı çıkıp münasebetsiz komşumuzun evine giden ana şalteri kapatmiş:) Fakat şimdi adam Elektriğimi kesebilirsiniz fakat sesimi aslaa dercesine kafasını pencereden çıkarmış eşekler gibi anırıyor:S Önceden rahatsız olan sadece ikimizdik şimdi bütün sokak dinliyor iyi mi? Sevgili komşuma hakkım helal etmiyorum diyerek kapattım penceremi.. Sabaha kadar anıracak değil ya elbet o sesi de kesilecek.. Yazık, olan benim uykulara oldu yine:(

Tam 4 yil önce bugün..

2008-11-03T01:00:00.000+03:00

Tam 4 yıl önce bugün, artık Sen vardın hayatımda...
O zamanlar bilemezdim senin gelişinin hayatımda neler değiştireceğini..
Onsuz olmaz dediğim şeylerin artık adını bile anmayacağımı, varlığına tahammül bile edemediklerimin hayatımın vazgeçilmezleri olacağını..
Hatta onlarla yaşamanın bana mutluluk vereceğini:)
Ama bunların hiçbirinden şikayetçi değilim bebeğim..

Ben seninle mutluyum..
Sana mutluluk veren herşey benim mutluluğum..
Sen annenin dualarısın..
İyiki varsin..
İyiki benimsin..

Ellerim küçük daha..

2008-11-02T03:27:00.001+03:00

Ellerim küçük daha,
Yine de açıyorum sana,
Senindir hazineler,
Dilediğince ver bana.
Sevgi dolu her anım,
Ciğerim sana hep yanıyor aman
Zikrinle rahatlarım.
Yüreğim seni hep anıyor aman..
Şükretmemek ne ayıp!
Her an nimetin içindeyken.
Ah ne acı bir kayıp!
Seni bilmemek Sen varken.
Kalbimdedir İmanım,
Ciğerim sana hep yanıyor aman.
Çok şükür müslümanım,
Yüreğim seni hep anıyor aman..

(Neslihan Nur Türk)

Artık ''Dua'' bölümümüzde var, İbrahim Eren'in öğrendiği duaları da paylaşacağız sizlerle...

Bizim asker :))

2008-10-30T19:29:00.000+03:00

Bu sabah uyandığımda bizimkini bu halde buldum :)
-Bu ne hal yavrum neredeyse boğulacaksın?
-Ben asker oldum anneee.. dedi:)
-haa.. peki o boynundakiler ne?
-Onlar benim bombalarım kötüleri bombalıyorum :)
Eve bir göz attım ki bombalanmamış bir köşe kalmamış:) Zavallı evimiz kimbilir ne kötülük yaptı?
Ayağınada bir ayakkabı geçirmiş:) ayakkabısız asker olmazmiş:)
Ayakkabılı, pijamalı neredeyse boğulmak üzere olan asker, ben kahvaltıyı hazırlayana kadar biraz daha bombaladı dibi köşeyi.. Kahvaltıdan sonra anne, enkaz toplama görevlisi olarak saatlerce görevini icra etti:S

2008-10-30T09:00:00.000+03:00

Bugün nasıl olmuşsa saatin sesini duyamamış (belki de duymuş ama kapatmış) uyanamamışım..Servisçi teyzemizin kapıyı çalması ile uyandık..Gözümün biri açık diğeri kapalı üzerimde ne vardı hatırlamıyorum bile :) kapıyı açıp biz uyanamadık dedim:) Sağolsun kadın ''siz hazırlanın biz 10 dk sonra tekrar gelelim'' diyerek gitti..İbrahim Eren'i bir taraftan ben diğer taraftan babası adeta paket gibi hazırlayıp gönderiverdik:) kendiside okula varınca uyanmıştır artık:P

İbrahim Eren'e neler oluyor?

2008-10-27T09:00:00.000+03:00

İbrahim çok farklı huylar edindi..Pek çoğunu bekliyordum fakat bir şey varki beni çok şaşırtıyor..Marka takıntısı.. Evet ayakkabılarını, çantasını vs. beğenmiyor, arkadaşlarının giyindiği markalardan istiyor.. Bende ucuz alacak kadar zengin olmadığımız için basit şeyler almadım hiçbir zaman. Fakat şimdiye kadar spiderman, batman, superman gibi bence şiddet çağrıştıran karakterlerden ve onları taşıyan her türlü şeyden hep uzak durdum. İbrahim'e ne tanıttım ne de çizgifilmlerini izlettim..Fakat tecrübe ile öğrendim ki çocuğumu ne kadar korursam koruyayım benden kopunca mutlaka onları öğreniyor. Çünkü dışarıda tezgah onların elinde malesef:( Şimdilerde beni bezdiriyor.. saatlerce spidermanlı ayakkabı diye, batmanlı çanta diye ağlayabiliyor ama yılmak yok mutlaka onlarsız yaşamayı öğrenmeli.. Yinede çok fazla üzüp aklının bir köşesinde yer bırakmasınıda istemiyorum.. Madem kahraman olmak istiyorsun o halde asker olmalısın diyerek kamuflaj kıyafetleri aldım asker olmaya heveslendiriyorum. Şimdilik asker kıyafetleri içinde çok mutlu umarım o garip neye benzediği belli olmayan karakterlerin İbrahim'in dünyasındaki yerini doldurur..Bu arada okula da hergün farklı bir ayakkabısını giyiniyor..şimdilik buna ses çıkarmıyorum:) Yalnızca uzaktan benim küçük oğlumun ne kadar hızlı büyüdüğünü izliyorum:)

İbrahim Eren'in okul günlüğü..

2008-10-25T19:10:00.000+03:00

Okullar açıldı.. 'Günaydın' diyebilirsiniz fakat burada okullar açılalı henüz iki hafta oldu ve benim düzenim okul düzenine henüz yeni oturuyor :) Bu sene İbrahim Eren'de okullu artık. Geçen senede okulluydu aslında ama o zaman aynı okulda olduğumuz için aradığı her zaman beni yanında bulabiliyordu ve annesi henüz oğlu çok küçük diye kıyamıyor hemde sıkılmasın diye fazla üzerine gitmiyordum. Artık bu sene okul işini ciddiye almamız gerektiğini düşündük çünkü bende 7 yaşın çok geç olduğunu düşünenlerdenim.
Bu etiket altında İbrahim'in ilk günden itibaren okul hatıralarını kaydedeceğim. Geçtiğimiz iki haftalık kayıtları günlüğe yazmıştım ilk önce onları buraya aktarıp daha sonra düzenli bir şekilde kayıt etmeye gayret edeceğim. Şimdiden bana kolay gele;)
Okul günlüğünü okumak isteyenler buradan ulaşabilirler..

Medine de çocuk olmak..

2008-10-23T05:01:00.000+03:00

Bu keyfi dört köşe veled İbrahim Eren, babasının halıları serilmiş gibi uzandığı yerde Mescid-i Nebevi yani Peygamberimizin mescidi. Takdir edersiniz ki Peygamberin mescidinde baba halısı filan aramaya gerek yok onun kucağı gibi bir rahatlık varken;) Onu bu şekilde gördüğüm zaman kıskanıyorum, bende şimdi çocuk olmalıydım diyorum kendime.
Kendi çocukluğum geliyor gözlerimin önüne; Tepesini görebilmek için boyunumu ağrıtarak baktığım çam ağaçları, boyumdan yüksek otların bulunduğu aralarında saklambaç oynadığımız evimizin 4 etrafını saran, içinde her türlü börtü-böceğin bulunduğu ve her şekilde onlarla oynamanın sınırsız olduğu bahçeleri hatırlıyorum.İbrahim'in hiçbir zaman böyle hatıraları olamayacak diye içleniyorum:( ama biliyorum ki onun hatıraları benimkinden daha unutulmaz olacak.
Geçtiğimiz çarşamba günü henüz hacılar gelmeden Medine sakin iken, ziyarete yani Peygamberimizin kabrinin yanına kadar götürdük İbrahim ve arkadaşlarını.. ilk başlarda bizim telkinlerimizle salavat ve dualarla girdiler ziyarete ama çıkarken polislerde peşimizden bizi takip ediyordu bu veletler bi tarafa zarar vermeden gitseler bari diye:) Çocuk her yerde çocukluğunu yapmayı başarıyor kısacası Kabe'nin dibinde de Mescidin bahçesinde de bütün çocukların hali İbrahim'den farksız.
InsaAllah İbrahim'de büyüdüğü zaman ne kadar güzel bir çocukluk geçirdiğini anımsar ve dünyada pek çok insanın onun yerinde olabilmek için neler verebileceğinin farkına varır.

Allah'u Teala bütün çocuklara(onlarla beraber anne-babalarına) bu güzel yerleri görebilmeyi ebeveynleri ibadetlerini yaparken bahçelerinde oyunlar oynayabilmeyi nasip etsin...

2008-10-22T09:00:00.000+03:00

Bugün erken geldi okuldan..Okula telefon açıp nedenini sordum herhangi birşey söylemediler.. daha sonra babası fark etti, İbrahim Eren'in sağ gözünün üstü kaşı ile birlikte tamamen mosmordu..Saçları uzadığı için o bölgeyi örtüyor o yüzden fark edememişim..Ne olduğunu sorduk.Arkadaşları ile yemekhanede boğuşmuşlar:) İbrahim'de sandalyeye çarpmış kafasını..Bu konu hakkında soru sorduğumuz zaman konuyu değiştirmek, ortalığı karıştıracak başka şeyler bulmak için büyük bir çaba sarfediyordu:) Muhtemelen olayın suçlusu kendisi.. yoksa duygu sömürüsü yapar mutlaka babasına acındırırdı kendisini.:) Sanırım bundan dolayı okuldan erken getirdiler. O zaman niçin telefon açtığımda bana doğru düzgün birşey söylemediler?

2008-10-21T09:00:00.000+03:00

Bugün okuldan geldiğinde ayakkabıları kumla doluydu kapının önünde küçük bir kumdan tepecik oluştu:) Öyleki pantolonun paçalarından, ceplerinden bile kumlar dökülüyordu:)

Geç bile kaldı:)

2008-10-20T09:00:00.000+03:00

Bugün İbrahim Eren şortla geldi okuldan..Niçin mi? Altına kaçırmış.. Bana kalırsa o düğmeli fermuarlı, pantolona çok bile dayandı çocuğum:) Anneside yedek kıyafet olarak şort koyarsa çantasına, o da şortunu giyer gelir:)

İkinci haftaya başlıyoruz..

2008-10-19T09:00:00.000+03:00

Araya hafta sonu girdiği için sorun çıkarmasını bekliyordum fakat nazar değmesin hiç sorunsuz gidip geliyor artık..:) Bugün öğretmeni İbrahim Eren'e Mater çıkartması vermiş..Bir telaşla eve gelişi vardı ki:) Neymiş? Mater karakteri babasının favorisiymiş çıkartmayı babasına hediye edecekmiş:) Ettide rahatladık çok şükür şimdi Mater evimizin baş köşesinde;)

İlk haftayı bitirdik..

2008-10-16T09:13:00.000+03:00

Bugün İbrahim Eren okula giderken beklediğim gibi sorun çıkarmadı elh. Önceki günden iyi tecrübe etmişti:) sadece birazcık dudağı büküldü ama başı dik bir şekilde gidip geldi şükürler olsun..Ve bugün üzerinde forması vardı artık:)

Okul yolunda tek basina..

2008-10-15T09:00:00.000+03:00

14-10-2008
Sabah oldu çok şükür. İbrahim sorunsuzca uyanıp hazırlandı ve servisini beklemeye başladı. Bir defa daha yalnız gitmeyi isteyip istemediğini sordum, cevabı yine aynıydı. Servisçi teyzesi (İbrahim ona bu ismi yakıştırmış) kapıyı çaldığında bizimki mırıldanmaya başladı.. Birşey mi diyorsun? dedim.. Bari servise kadar yanımda gel dedi.. Eh servise kadar gidebilirim okula kadar olmasında :) Elinden tutup servisin yanına kadar götürdüm, ben İbrahim'in servise binmesini beklerken küçük bey aniden ters istikamete dönüp ''Ben yarın tek başıma okula gidecem'' diyerek eve doğru yürümeye başladı:) İlk anda durdurup ikna etmek istedim fakat bana yerlerde tepinme ile cevap verince o anlık ani bir refleksle, düşünerek yaptığım birşey değildi yani İbrahim Eren'i servisçi teyzesinin kucağına atıp kapıyı kapattım ve şöföre elimle 'git' işareti yaptım.. Ve servis gitti.. Gerçekten gitti.. Giderken ömrümdende en az 10 yılımı alıp gitti.. İbrahim Eren'i ilk defa tanımadığım bir yabancının kucağına atarak hemde kendi ellerimle gitmesini istedim.. Eve girdiğimde kendimde değildim duvarları yumruklamak, deliler gibi ağlamak, hatta dışarı çıkıp servisin peşinden deli gibi koşmak geliyordu içimden:(
Bir an babasınında evde olduğunu hatırladım.. Yanına gittiğimde derin uykularında halen daha uyuyordu.. Uyandırmadım, uyandırmamalıyım dedim kendime o bu anı benimle paylaşmayı hak etmiyor biz bütün bunları yaşarken onun halen uyuyor olması daha da çok kızdırmıştı beni:(
Kafamın uyuştuğunu hissediyordum.. Demek bu kadar zordu anneler için evlattan ayrılmak.. Halbuki yıllar önce ben annemi arkamda bırakıp da buralara gelirken yaşamamıştım bunların hiçbirini...Biraz uyumuşum..Telaşla uyandığımı hatırlıyorum.. Okula telefon açıp İbrahim'in ne durumda olduğunu sordum, gayet iyi şu anda arkadaşları ile beraber yemek yiyor çok mutlu görünüyor dediler bana.. O mutluymuş.. Ah sıpa arkanda bırakıp gittiklerinden haberin var mı acep, yoksa seni o şekilde gönderdim diye benden intikam mı alıyorsun? Sanki ağlıyor mutsuz deseler mutlu mu olacaktım bilmiyorum:)
Biraz rahatlamıştım.. Yine uykuya dalmışım.. Telefonun sesi ile kendime geldim, okuldan arıyorladı.. İbrahim'in biraz gecikeceğini merak etmememi söylediler.. Sağ salim getirsinlerde geç olsun lazım değil :)
Servisin kornasını duyduğumda kendimi nasıl attım dışarıya hatırlamıyorum bile:) İbrahim gayet mutlu bir şekilde indi servisten daha inerken ''annee bugün okulda neler yaptık biliyormusun'' diye anlatmaya başlamıştı bile:) Servisçiye ''Sabah İbrahim çok ağladı mı?'' diye sordum. Eliyle sokağın başını göstererek ''Araba oraya gidene kadar ağladı daha sonra sustu'' dedi..Demekki ben o kadar şeyi tek başıma yaşadım..Beni bu hallere koyan sıpanın bile gözyaşları sokağın başında bitivermiş...
Bütün gün bunun etkisinden kurtulamadım.. İbrahim uyurken kaç defa gidip yerinde mi diye kontrol ettiğimi hatırlamıyorum bile :)
Akşama doğru babası telefon açıp İbrahim'in okul formasını almaya gidebileceğimizi söyledi..Formasını aldık fakat forma hakkında serzenişlerim var kimler duyar sesimi bilemem ama Annekaz sesini duyurabilmişse belli mi olur belki birgün benimde sesimi duyan olur;)
Buradaki okulların büyük bir çoğunluğu DEARSON markasına diktiriyor formalarını, Kumaşlar benim tabirimle yüzdeyüz poşetten imal, dikimler ise Suud çocuklarının yapılarına göre mi dikiyorlar bilemiyorum oğlumun bedenine uygun doğru düzgün bir numara bulamadık. İbrahim'e boydan iyi olan pantolonun belinin düğmeleri kavuşmuyor bile..Bir beden büyüğünde ise bel biraz sıkıyor ama idare eder derecede fakat paçalar birer karış uzun.. Birde küçücük bebelerin pantolonlarını fermuarlı, düğmeli yapmışlar.. Allah biliyo ya İbrahim bu kıyafetle çoğu gün okuldan altını ıslatmış olarak gelecek:) Çünkü ben ona şimdiye kadar rahat etsin diye hep beli lastikli kıyafetler giydirmeyi tercih ettim..
Halbuki piyasada JUNİORS gibi ne güzel markalar var onlara diktirseler kıyafetleri hemde en sağlıklı kumaşlardan.. Ama onlar Ecnebi tabi..Araplarda haklı olarak kendi üretimlerini tutacaklar..Herneyse bu kadar serzeniş yeter..Umarım birgün sözüm biryerlere ulaşır ben göremesemde torunlarım görsün:P
Bütün bunların üzerine bir İbrahim resmi gider artık..Formasını ilk giydiği gün..

Okulda 3. gün..

2008-10-14T09:00:00.000+03:00

13-10-2008 Pazartesi
Bugün servisle gittik okula.. Sabah 6 da düştük yollara.. Güneşin doğuşu çok garibine gitti İbrahim Eren'in. İlk önce Ay zannetti yeni doğan güneşi:) ''Bu Ay'a ne olmuş böyle'' diye söyleniyordu:) Onun Ay değil güneş olduğunu söyleyince şaşkınlığı iki katına çıktı ve kendi uykudan uyanmış haline benzetti güneşi:D Bu arada gerçekten Medine'de güneş bir başka doğuyormuş ben bile hayran hayran izledim:)Güneşin doğuşunu göremeyeli ne kadar uzun zaman geçtiğini anımsadım:(
Servis bizden sonra iki kişi daha aldı ve saat tam 7'de okula ulaştık. Okul Medine'nin oldukça dışında o yüzden okula kadar epey bir vakit geçiyor..
Okula vardığımızda temizlik yapılıyordu.. Bizde temizlik yapanları rahatsız etmemek için parka yöneldik.. Parkta ne kadar vakit geçirdik bilemiyorum. Sanırım oturduğum bank üzerinde uyudum ben:)) Çocukların çığlıkları beni kendime getirdi. Kafamı sağ tarafıma çevirdiğimde kocaman bir arı, bu arı bildiğimiz kocaman arılardan değil. Arı kostümü giymiş bir insan:)) Elinde mikrofonla ''heyya ya esdika yallah ilel maksaf''(haydi arkadaşlar maksafa gidelim) diyordu.Çocukların kimi korkmuş sinmiş bir köşeye:) kimisi de Arı'yı paralamaya çalışıyordu:) Bende telaşla İbrahim'i arıyordum korkan çocukların arasında:) birde ne göreyim benim, hele de annesi yanında yoksa korkar ağlar diye düşünüp deli gibi aradığım oğlum arının kuyruğuna sıkı sıkı yapışmış kahkahalarla eğleniyor:D Bir anlık gördüm İbrahim'i sonra Arı'nın ardı sıra bende gittim ama o kadar çocuk içinde yaklaşamadım bile..Kendime arka sıralardan bir yer bulup oturdum.Zavallı Arı ile bir müddet eğlendi çocuklar. Arıların görevi, marifetleri hakkında konuştu çocuklarla..Zavallı diyorum çünkü sahneden inerken Arı kostümünün içindekinde pek hal kalmamıştı:D Daha sonra perdeler kapandı yine bir oyun hazırlığı içinde oldukları belliydi fakat bu sefer perdeler açılmadan önce sahneye öğretmenlerden birisi çıkıp ingilizce şarkılar söyledi. Perdeler açıldı oyun başladı ''Yalancı Çoban'' oyununu oynuyorlardı fakat bütün oyuncular ingilizce konuşuyordu. Çocukların dumur olduklarını biz anneler homurdanmalarından anlayabiliyorduk:) Gerçi İbrahim için değişen pek fazla birşey yoktu sonuçta o arapçayı da çok anlamıyordu:) Oyun bittikten sonra çocuklara oyundan ne anladıklarını sordular şimdi birde arapça oynayalımda bakın bakalım doğru anlamışmısınız dediler.. Hiç üşenmeden aynı oyunu birde arapça oynadılar:)
Gösteri tamamlandıktan sonra İbrahim'in öğretmeni ile konuştum ve bana İbrahim'in yarın yalnız gelebileceğini söyledi. Ben İbrahim'in simdilik bunu kabul edemeyeceğini birde kendisine sormayı teklif ettim. İbrahim'i yanımıza çağırıp sorduk, sanki öğretmeni ile beni utandırmak için anlaşmış gibi olur ben yarın kendim gelebilirim dedi:) Onun şaşkınlığı ile eve geldim..Gün içinde defalarca sordum İbrahim Eren'e gerçekten tek başına gitmek istiyormusun? halen daha evet diyor yarin tek başına okul yolunda hadi bakalım;)

Okulda 2. gün..

2008-10-13T09:00:00.000+03:00

12-10-2008 Pazar
Bugün ikinci günümüz. Okula alıştırmak için ilk hafta bende İbrahim'e eşlik etmeyi planlıyorum.
Yine aynı saatte vardık okula..İbrahim kum parkını turladıktan sonra yine palyaçoların yanına gittik..Bugün annelere arka taraflara oturmalarını rica ettiler ve sadece annesinin yanına oturmayan çocukları sahneye aldılar. İlk gün pek çok çocuk bunu başaramadı İbrahimde dahil:) ön tarafta bir koltuk ayırdı kendine ama sürekli yanıma gelip gitti.
Bugün ''ilelmahkeme''(türkçe tercümesi anlamsız olacağı için anlam olarak ''haydi mahkemeye'' demek istiyorum) diye bir oyun oynadılar. O kadar kendimi kaptırmışım ki İbrahim'in anne ne diyorlar sorularını bile duymamışım. Oyun bittikten sonra İbrahim'in yanımda beni dürttüğünü fark edebildim ancak:)) Oyundan sonra oyun hakkında sorular sordular çocuklara, her soruya İbrahim'de parmak kaldırıyordu :) O na söz verseler ne cevap verecekti çok merak ediyorum. Yemek faslından sonra yine dağıldılar. Bizde İbrahim okula servisle gidip geleceği için servisle eve dönmeyi tercih ettik.. Forum doldururken sokak ve evin tam olarak krokisini çizmiş olsakta servise evimizi tam olarak gösterelim ve annesi servisin ne kadar güvenilir olup olmadığını test etsin diye;)

Okulda ilk gün..

2008-10-12T09:00:00.000+03:00

11-10-2008 Cumartesi

Bu sabah bizi okula götürecek olan Abdurrahman amcası verdiği saatten daha erken gelince apar topar çıkıverdik evden..Babamız bizimle gelmedi muhtemelen bizi uğurladıktan sonra uykusuna kaldığı yerden devam etmiştir :) Okula ulaşıp içeri girdiğimizde İbrahimle beraber kaybolduk :D Nasıl başardık bilmiyorum ama o okulda tek kaybolan biz olmuşuzdur herhalde:) Ufak bir karmaşadan sonra gitmemiz gereken yeri ve Naciye teyzemizi bulduk elh. (Naciye teyze okulun aşçısı olur okuldaki tek türk olduğu içinde bizim için yanına gidilecek ilk kapı) İbrahim hemencecik okulun bahçelerine daldı bile. Biraz oynadıktan sonra maksafta (tiyatro salonu olması lazım türkçedeki karşılığı tam olarak bilmiyorum) program olduğunu söyleyip oraya çağırdılar bizi. İçeri girdiğimizde palyaçolar çocuklarla muhabbet ediyor ufak hediyeler dağıtıyorlardı.. hangi çocuk palyaço sevmez ki? İbrahimde hemen onların yanında buldu kendini ve hediyelerinde de aldı nasibini..Daha sonra Leyla adında ufak bir oyun oynayıp bitirdiler programı. İbrahim'e bütün oyunu tek tek tercüme ettim, ağzı açık kendinden geçmiş bir halde dinledi beni, çok beğenmişti. Daha sonra yemekhaneye alınan çocuklar karınlarını doyurdular ama ilk gün olduğu için bütün annelerde çocuklarla beraberdi ve hep birlikte yemekhanede adım atacak yer bırakmadık:) Zavalla Naciye teyze çileden çıkmıştı:D Yemek faslından sonra herkes evine dağıldı..
Ortalık sakinleşince İbrahim bir araba buldu kendine ve saat 1'e kadar gönlünce dolaştı ortalıkta. Bende bunu fırsat bilip bir güzel gezdim okulu..
Okul çocukların her türlü ihtiyaçlarına karşılayabilecek şekilde hazırlanmış .. Temelde 4 ayrı bahçeden oluşuyor..Bahçelerden birisi mermer döşeli üzeri modern bir çadırla güneşten korunmuş kocaman bir alan 15-20 tane bisiklet ve araba bulunuyor burada. Okula ilk girişte bu alana giriliyor zaten ve bu alan zemini tamamen çim olan, etrafı da kocaman ağaçlarla çevrili ikinci bir bahçeye açılıyor, bu ağaçlar bahçeyi gölgeliyor ve çocukları direkt güneşten koruyor. Ayrıca bahçede salıncak, kaydırak vs. de mevcut. 3. bahçe ise tamamen kum içinde, her türlü kum ile oynayabilecekleri oyuncaklar ve yine salincak kaydırak gibi park oyuncaklarıda var. Bu parkın üzeride girişteki alan gibi çadırla korunuyor.Bu şekilde çocuklar bu parklarda hem güneşten nasiplerini alabiliyor hemde Arabistan güneşinin yakıcı etkisinden korunmuş oluyorlar. Diğer bir bahçede ise 80-90 cm derinliğinde çok derin olmayan bir havuz var buranın üzeri havuzun ısınabilmesi için yarıya kadar açık.. Bütün derslikler bu bahçelere açılıyor ve her sınıf içerisinde bir tuvalet ve kum bahçesi var..Tuvaletlerde çocukların boylarına göre yapılmış o kadar sevimliler ki tuvaletin resmini çekmekten kendimi alıkoyamadım :))Okulda bütün bunlara ek olarak kocaman bir yemekhane, sağlık ocağı, bilgisayar sınıfı ve çok sevimli Mısırlı bir hemşiresi var. Bu hemşire çocukların sağlığı ile ilgilendiği gibi okula giren yiyeceklerin sağlıklı olup olmadığının kontrolünüde yapıyor Arabistan gibi yerde böylesi bir titizlik beni memnun etti doğrusu çünkü burada fast food tüketimi had safhada..Geçen seneki okulumuzda kantinde her türlü cips, çikolata satışı serbestti ve hiç kimse bunları kucakları dolusunca satın alan çocuklara ses çıkarmıyordu..Ben kendi çapımda ne kadar itiraz edip kantinde süt satılmasını rica ettiysem yine de başarılı olamamıştım..
İbrahim'i böylesi bir okuldan çıkarmak oldukça zor oldu bugün hatta bir ara beni ''bak kafamı kızdırma hep burada kalırım eve gelmem'' diye tehdit ediyordu :D Anneside çıkmak istemiyordu ama yaşı gereği çıkmak zorundaydı ;)
Bugün İbrahim okuldan döndükten sonra karnını doyurdu, biraz uyuduk. Uyandıktan sonra ta ki yatana kadar enerji doluydu evde tırmanmadık yer bırakmadı temiz hava bol güneş iyi geldi galiba:) Ve ben ilk defa bugün rahat ve huzurla koydum yastığa başımı.. Hergün vicdan azabı içimi kemirirdi, İbrahim bugünde dışarı çıkamadı enerjisini harcayamadı diye. Artık böyle bir kaygım kalmayacak inş. Bu okul için çok tereddüt etmiştik ama ne kadar doğru bir karar vermişiz diye seviniyorum şimdi.. Umarım eğitimi de bu kalite de olur.
Eh bu huzurla bir anne başka ne ister? Çocuğunu böyle bir okula göndermek ister:)
Allahu teala bütün annelerin karşısına gönüllerindeki gibi beklentilerine karşılık verebilecek okullar çıkarsın ..

Okula 1 kala..

2008-10-11T09:00:00.000+03:00

10-10-2008 Cuma

Yarın okullar açılıyor.. Çok şükür İbrahim Eren'in ''artık ne zaman okula başlayacam?'' sorularının sonu geliyor. Bugün akşam üzeri babası ile birlikte resim çektirmeye gittiler. Oldukça güzel çıkmış resimde, açıkçası bu kadar efendi, adamakıllı bir poz beklemiyordum İbrahim'den :) çünkü objektif gördüğü anda kendini inanılmaz şekillere sokup ağzının gözünün yerini değiştirmeyi becerebiliyor :)
Akşam da babası ile birlikte okul için istenen forumları doldurduk, belgeleri toparladık.
İbrahim mi? Masanın üzerine çıkmış bizim yazmaya çalıştığımız kağıtların üzerlerine oturmaya çalışıyor, dosyaya güç bela toparladıklarımı saçmak için uğraşıyordu :)
İbrahim'den kurtulan belgeler derlendi unutulmasın diye çıkışa yakın bir yerlere konulup erkenden yatıldı. İbrahim yatırıldı demek daha doğru olur çünkü annenin sabahın 5'ini görmeden uyuduğu henüz görülmemiştir.
Bu okul için çok düşündük o yüzden hazırlıkları son güne kadar beklettik. Önümüzde 3 okul seçeneği vardı, 1.si geçen sene gittiği okul, eğitim fena değildi fakat okulun çok kapalı bir alanda olması ve havalandırma sisteminin yeterli olmayışı beni düşündürüyordu. 2. okul seçeneği Tahfiz di yani hafızlık, bu da anneye göre oğluna kıyamayış ile listede aşağı kaydırıldı ve tek seçenek olarak bu okul kaldı. İnsaAllah beklentilerimizi boşa çıkarmaz ve İbrahim için hayırlı bir okul olur.

E bi yerden baslamak lazim artik..

2008-10-01T21:09:00.000+03:00

Merhabalar..
Bende blog dünyasındayım artık biliyorum demode oldu bu bloglar filan ama ancak buradan yetişebiliyoruz biz modaya:P Günlük tutmak sıkıcı gelmeye başladı artık.. napalım da eğlenceli hale çevirelim dedik sanal aleme taşımaya karar verdik.. bundan sonra oğlum ve annesinin notlarını yaşadıklarını sizlerde buradan takip edebilirsiniz.. Şimdilik acemi bir günlük, bir şablonu bile güç-bela ekleyebildik düzenledik:) ama öğrenecez herşeyi zamanla.. bloğumuzda bizimle beraber büyüyecek olgunlaşacak inşaAllah..